Ks. Adam Skwarczyński: Iskra II za cały świat

….Jeśli zaś chodzi o królestwo Boga – dążąc do intronizacji Jezusa jako Króla Polski, i to w sposób oparty na Jego własnych wskazówkach i żądaniach, przekazanych nam przez Rozalię Celakównę, obieramy najwłaściwszą drogę, a tym samym w najlepszy sposób troszczymy się o nasz byt narodowy. Dobro Ojczyzny, naszej matki, stawiamy na poczesnym miejscu.
(….) Chodzi głównie o coś innego: raczej o przegląd intencji, które nam dotąd towarzyszyły. Nabierzmy przekonania, że jeśli będziemy modlić się za całą ludzkość, nasze intencje szczegółowe „zmieszczą się” w tej jednej, a modląc się za cały świat, tym bardziej będziemy wysłuchani w błaganiach, obejmu­ją­cych „mały światek”, w którym się dotychczas obracaliśmy

Ksiądz Adam Skwarczyński prosi Czytelników o uwagi, pytania, dopowiedzenia.
Tekst wydrukowany będzie miał kolorową okładkę, podobnie jak część 1.

 

           „Oto Ja poślę wam proroka Eliasza przed nadejściem dnia Pańskiego, dnia wielkiego i strasznego. I skłoni serce ojców ku synom, a serce synów ku ich ojcom, abym nie przyszedł i nie poraził ziemi przekleństwem” (Ml 3,23-25). Zapowiedź tę odnosił Jezus do świętego Jana Chrzciciela (zob. np. Mt 11,14, Mk 9,13), potwierdzając jednak, że przed Jego powtórnym przyjściem – Paruzją – pojawi się również na ziemi Eliasz „i naprawi wszystko” (Mk 9,12). Dzisiaj nie powinniśmy mieć wątpliwości, że do bliskiej już Paruzji Jezusa – pełniąc rolę Eliasza – przygotowuje nas nie kto inny, jak Naj­świętsza Maryja Dziewica poprzez swoje jakże liczne objawienia.

       W Betlejem Maryja, „nowa Ewa”, nie cierpiała bólów dziewicze­go porodu, jednak przy powtórnym przyjściu Boskiego Syna na świat „woła, cierpiąc męki i bóle rodzenia” (Ap 12,2), a świadectw tego Jej cierpienia mamy wiele: płacz (np. w La Salette), ukazanie serca przebijanego cierniami (Fatima), łzy – i to często krwawe – płynące z tylu Jej wizerunków na całym świecie. Poprzez te znaki swojej obecności i dawane nam pouczenia jest w tej chwili Matka Boża najwyższym w świecie autorytetem, choć „smok ognisty” próbuje się Jej przeciwstawić na różne sposoby. Nawet tłumy wyznawców innych religii, prowadzone przez Ducha Świętego, uznają w Niej Panią Wszystkich Narodów, czcią otaczają pielgrzy­mu­jące Jej figury i obrazy. Obraz, przez Nią samą „namalowany kwiatami” na płaszczu Indianina w Guadalupe, jest do tego stopnia „żywy”, że jego powierzchnia ma stale temperaturę ludzkiego ciała, zareagował też on na zbrodniczą uchwałę władz Meksyku. Jak wiadomo, w dniu ogłoszenia prawnej aprobaty dla aborcji na tymże obrazie Maryi długo widniał świetlisty kształt dziecka w okolicy Jej łona, dziecko ułożone było w pozycji płodowej.

       Sto lat temu Matka Boża pokazała pastuszkom fatimskim piekło, a zarazem wskazała trzy sposoby (środki) na uchronienie przed nim ludzkości. W swoim „Drugim Wspomnieniu” siostra Łucja tak pisze o czwartym, sierpniowym objawieniu: «Najświętsza Dziewica poleciła nam znowu praktykować umartwienia, a na koniec powiedziała: „Módlcie się, módlcie się wiele i ponoście ofiary za grzeszników, bo wiele dusz idzie do piekła, gdyż nie ma nikogo, kto by się za nie poświęcał i modlił”». W jej „Czwartym Wspomnieniu” znajdujemy podobne słowa: „Czyńcie ofiary za grzeszników, bo wiele dusz idzie na wieczne potępienie, bo nie mają nikogo, kto by się za nie ofiarował i modlił”.

       Różnie bywało w ciągu stulecia z odpowiedzią na prośby Matki Kościoła… Niestety do dziś w nielicznych tylko parafiach świata napotkać można nabożeństwo Pierwszych Sobót miesiąca, które wciąż – zdaniem duszpasterzy – „nie obowiązuje”. A cóż dopiero mówić o innych prośbach Maryi? W Polsce mogłyby więc cieszyć inicjatywy ludzi świeckich, którzy czują się ostatnio w sposób wyjątkowy przynagleni do modlitwy i postu, a nawet zbierają się w grupy zorganizowane, ustalając między sobą dni i godziny tychże praktyk. Mogłyby, ale nie cieszą, gdyż… praktyki te ograniczają się najczęściej do wspierania tylko Polski z jej nowymi władzami!

       Możemy być wdzięczni znanemu i zasłużonemu franciszkani­nowi z Bośni, ojcu Jozo Zovko, któremu zawdzięczamy m.in. powstanie ruchu „Margaretek za kapłanów”, za to że nasłuchuje wieści z Polski i wskazuje pielgrzymom kierunek działania, oparty na dotychczasowych doświadczeniach. Wiadomo, że nasi przodko­wie modlitwą potężną, zbiorową, pokorną i ufną, połączoną z postem, wypraszali u Boga wielkie zwycięstwa, cuda, odmianę swojego losu, Boże Miłosierdzie. Moglibyśmy to czynić także w obecnej, jakże trudnej sytuacji. Ranny zwierz jest najgroźniejszy, gdyż rozwścieczony działa na oślep, a do niego podobni są w tej chwili ludzie atakujący polskie władze, opłacani przez wrogów Polski i Kościoła, których trzeba powstrzymać. Przy tym posunięcia i plany nowych władz budzą w nas nadzieję na wyjście z kryzysu i jest naturalne, że chcemy je wspierać, także duchowo.

       To wszystko prawda. To potrzeba chwili. Jednak… spójrzmy na to także od innej strony. Bać się „rannego zwierza” nie trzeba, choć jego hałaśliwe napaści, czy to na ulicach naszych miast, czy to na forum Unii Europejskiej, mogą wyglądać groźnie. Raczej śmiejmy się z nich i dziękujmy za nie Bogu, gdyż jeśli piekło przez swoich ludzi okazuje wściekłość, to znaczy że dostało po głowie, a tym samym zatryumfował Bóg i Jego najwyższe wartości. Weszliśmy na właściwą drogę i na niej chcemy wytrwać. Tę drogę wskazują słowa Pana Jezusa (Mt 6,33): „Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane”. Tak, dodatkiem a nie głównym celem mają być godziwe środki utrzy­mania. Jeśli zaś chodzi o królestwo Boga – dążąc do intronizacji Jezusa jako Króla Polski, i to w sposób oparty na Jego własnych wskazówkach i żądaniach, przekazanych nam przez Rozalię Celakównę, obieramy najwłaściwszą drogę, a tym samym w najlepszy sposób troszczymy się o nasz byt narodowy. Dobro Ojczyzny, naszej matki, stawiamy na poczesnym miejscu.

       Powyższe zasady obowiązują zawsze, niezależnie od zewnętrz­nych okoliczności. Obecnie jednak Pan Jezus oczekuje od Polski, którą „szczególnie umiłował” i którą obarczył wyjątkową misją, że jej dobrzy obywatele wzniosą się na o wiele wyższy poziom myśle­nia, odczuwania, troski i działania. Misją tą ma być przygotowanie świata na Jego powtórne przyjście zwane Paruzją! To wydarzenie ma wkrótce wstrząsnąć fundamentem każdego życia: osobistego, społecznego, narodowego i ogólnoświatowego, ma zadecydować o tym, kto z mieszkańców ziemi na niej pozostanie, a kto będzie z niej zabrany. Według słów Pana Jezusa będzie to jakby przepołowienie ludzkości: z dwóch osób, znajdujących się obok siebie na jednym posłaniu lub przy wspólnej pracy, „jedna będzie wzięta, druga zostawiona” (Mt 24,40-41). Najgorsze jest to, że ogromna część tych „wziętych”, nie chcąc się nawrócić pod wpływem Bożego działania oczyszczającego ziemię, wybierze wieczne potępienie.

       Skoro to wszystko zbliża się z każdym dniem, więc już teraz waży się wieczny los miliardów ludzi, choć nie mają o tym pojęcia i wcale nie oczekują „złodzieja (dusz), mającego nadejść niespo­dzie­­wanie w nocy” – jak określił Pan Jezus samego siebie. Skoro Go nie oczekują, a może wcale nie znają – ani nie mają „zapalonych lamp” łaski uświęcającej, ani niczego nie przygotowują, tylko „jedzą, piją i upijają się, a przy tym biją sługi i służące”. Zachowują się „jak za dni Noego”, nieświadomi zbliżającego się potopu ognia i ognistej lawy, ukazanej Rozalii Celakównie i wizjonerce z Akita.

       Wobec tego stanu rzeczy postawmy sobie – wszyscy oddający się codziennej gorliwej modlitwie błagalnej – z ręką na sercu – pytanie: czy można w tej chwili porównywać dobro doczesne Polski z wiecznym losem – szczęśliwym lub nieszczęśliwym – siedmiu miliardów ludzi?!

       Wydaje mi się, że nawet najwięksi polscy patrioci w tym wyjątko­wym Roku Miłosierdzia zakrzykną razem ze mną, jak czyni to kapitan statku w chwili największego zagrożenia: WSZYSTKIE RĘCE NA POKŁAD!!! Czy Polacy mogą liczyć na to, że uratują jedną tylko kabinę – swoją własną – gdy cały statek będzie szedł na dno? Zanim świat, jak kiedyś okręt „Titanic”, dopłynie do swojej „góry lodowej” i zacznie tonąć, wszyscy przekonani o bliskiej Paruzji mają mu się rzucić na ratunek! I to jest właśnie ta „Iskra z Polski”, to „pogotowie ratunkowe dla świata”, na które liczy teraz Pan Jezus oraz Matka Boża, zapowiadająca tryumf swego Niepo­kalanego Serca!

       W pierwszym zeszycie, zatytułowanym ISKRA Z POLSKI, poruszy­łem nasze ofiarowanie się Bogu Ojcu wraz z Jezusem Ukrzyżowanym za nawrócenie ludzkości. Cieszę się, że znalazło się wiele dusz-ofiar, które wkroczyły odważnie na tę drogę, choć ich liczba musi się jeszcze dopełnić. W tym zaś zeszycie wołam z głębi serca i ze wszystkich sił: kto tylko mnie słyszy lub czyta, niech przez swoje codzienne modlitwy rzuci się na ratunek zagrożo­nemu światu!

– O jakie modlitwy chodzi? (ich treść, charakter).
– Kogo i w jakim przedziale czasu mamy nimi obejmować?

       Na pytanie dzieci fatimskich: „Kim Pani jest?” odpowiedź była jednoznaczna, a zarazem wyjątkowa na przestrzeni wieków: „Najświętsza Maryja Panna Różańcowa”. Także w Gietrzwałdzie, choć nie określiła tam siebie w ten sposób, wezwała nas do tej modlitwy jako codziennej i prowadzącej do rozwiązania wszystkich naszych problemów. Stąd nie zastanawiajmy się: gdy rozważyliśmy już cztery części Różańca, a mamy jeszcze czas, mówmy dalej Różaniec, a nie szukajmy „pięknych koronek”. Na pewno będzie to zgodne z wolą Królowej!

       A co z Koronką do Miłosierdzia Bożego? Doceńmy ją! Skoro Pan Jezus nadał jej wartość i moc niemal „sakramentalną” – wskazał ją nam, między innymi, jako ratunek dla konających grzeszników – byłoby naszą winą nie odpowiadać na Jego oczekiwania. Powinna nami wstrząsać Jego obietnica, że da łaskę nawrócenia każdemu z konających, jeśli tylko była przy nim odmawiana Koronka, a on nie sprzeciwiał się temu. Możemy ufać, że tę łaskę otrzymają także osoby nam nieznane, którym przy ich konaniu towarzyszymy „na odległość”, jako że przecież dla Boga odległość nie istnieje. Cieszą więc wszystkie inicjatywy zmierzające do objęcia Koronką całej doby i każdego dnia, choć godziny nocne bywają niełatwe. Przez 15 minut umierają na świecie prawie cztery tysiące osób, jeśli nie liczymy dzieci zamordowanych w łonach matek, więc takie „pogotowie ratun­kowe” może przyczynić się do uratowania ogromnej liczby niewol­ni­ków szatana, do wyrwania z jego objęć nawet tych, których od lat uważał on za swoją zdobycz.

       Skoro Koronka, to i Nowenna do Miłosierdzia Bożego, której Koronka stanowi ważną część. Nowenna uroczysta całego Kościoła trwa co roku od Wielkiego Piątku do II Niedzieli Wielkanocy, czyli do Święta Miłosierdzia, do którego jest przygotowaniem. Mogłaby jednak być naszą modlitwą codzienną, zwłaszcza ze względu na jej wybitnie apostolski charakter oraz ogólnoświatowy zasięg. Przez kolejne dni przebiegamy myślą kulę ziemską i zbieramy różnych ludzi: wiernych i niewiernych, gorli­wych i oziębłych, świętych i wielkich grzeszników. Wprowadzamy ich do przybytku Miłosiernego Serca Jezusa, a Jego Ojca prosimy, by spojrzał na nich przez pryzmat tego Serca i okazał im swoje miłosierdzie w miejsce kary.

       Niezwykle skuteczna jest modlitwa, połączona (podobnie zresztą jak Różaniec) z wykorzystaniem wyobraźni, nazwana „zanu­rza­niem” („obmywaniem”) ludzi oraz sytuacji, w jakich się znajdują, w Najświęt­szej Krwi Pana Jezusa. Pochodzi ona z pouczeń otrzymywanych przez mistyków. Poniżej zamieszczę dwa z nich.

       Przykłady modlitw można by było mnożyć w nieskończoność, gdyż większość z nas ma takie swoje ulubione i „wypróbowane”, „najskutecz­niejsze” modlitwy… Jednak najważniejsze w naszej „akcji” jest to, żeby:

  1. nasze modlitwy były ufne – oparte na głębokim przekonaniu o Bożym Miłosierdziu, a zarazem o pragnieniu Boga, by każdy grzesznik się nawrócił i znalazł się w Niebie. Tak ufne, żeby proszący byli w stanie od razu dziękować Bogu za wysłuchanie, chociaż nie widzą jeszcze owoców swojej modlitwy.
  2. By były złączone z modlitwą arcykapłańską Jezusa jako Głowy całej ludzkości. On jest naszym Orędowni­kiem i Pośred­nikiem u Ojca, od Niego też nasze modlitwy czerpią swoją moc. Najwy­raź­niej dostrzegamy to w najwspanialszej i najskuteczniejszej ze wszyst­kich modlitw, jaką jest Msza święta. W niej zwraca się Kościół do Boga Ojca przez Chrystusa, Pana naszego. W niej chyba najwyraźniej uświadamiamy sobie, że modlimy się nie sami, lecz w otoczeniu aniołów i świętych. Kto może, niech jak najczęściej uczestniczy we Mszy świętej, przynosząc na nią w swoich ramionach cały glob ziemski!
  3. W bliskości Paruzji nie jest aż tak bardzo ważne, by robić przegląd modlitw (indywidualnych i rodzinnych, wspólnotowych), wybierając tylko te, które by były „najwłaściwsze”, a rezygnując z innych. Chodzi głównie o coś innego: raczej o przegląd intencji, które nam dotąd towarzyszyły. Nabierzmy przekonania, że jeśli będziemy modlić się za całą ludzkość, nasze intencje szczegółowe „zmieszczą się” w tej jednej, a modląc się za cały świat, tym bardziej będziemy wysłuchani w błaganiach, obejmu­ją­cych „mały światek”, w którym się dotychczas obracaliśmy.

       Jak długo mamy tę intencję ogólnoświatową stawiać na pierwszym miejscu? Od tej chwili aż do końca kary oczyszczającej ziemię, czyli do końca „trzech dni ciemności”, podczas których duchy piekielne otrzymają prawo zabrania z ziemi wszystkich ludzi, którzy nie chcieli się nawrócić. Kto po tych trzech dniach pełnych grozy wyjdzie na słońce i uświadomi sobie, że dana mu została łaska rozpoczęcia życia w „Nowym Świecie” już oczyszczonym, zacznie modlić się inaczej. Najpierw wytryśnie z jego serca hymn wdzięczności i u wielbienia Boga, hymn stale mu odtąd towarzy­szący i wzbudzający radość, rozpalający chęć do życia dla Boga i bliźniego. Następnie uświadomi sobie, że czyściec zapełnił się milionami dusz, czekających na jego pomoc. Grzebiąc ciała umarłych, zanurzy się w gorącej i ofiarnej modlitwie za czyściec. Ziemia, uświęcona obecnoś­cią Boga rozpoznawalną dla wszystkich, mniej już będzie potrzebo­wała modlitw błagalnych. Zapanuje na niej, w sposób pełniejszy niż kiedykolwiek, szczęśliwe królestwo Boże aż do czasu bolesnej próby, mającej ostatnim mieszkańcom ziemi zastąpić czyściec, którego, jak wiadomo, nie będzie już po Sądzie Ostatecznym.

       Pozostaje choć krótko poruszyć trzeci środek, wskazany ludzkości w Fatimie. Cytowane wyżej wspomnienia siostry Łucji zawierają prośbę Matki Bożej o umartwienia za nawrócenie grzeszników. Jak wiemy, trójka dzieci, wstrząśnięta widokiem piekła, zdobywała się na bardzo surowe (nawet jak dla dorosłych!) umartwienia. Było to np. obywanie się bez jedzenia, bez picia w czasie upałów, jedzenie gorzkich żołędzi, parzenie się pokrzywą, noszenie w pasie ostrego sznura, zaprzestanie zabaw. Sznur ranił ich skórę aż do krwi, więc zdawałoby się, że Maryja powinna odwieść dzieci od takiej praktyki, jednak zamiast to uczynić, poleciła im tylko, by sznur nosiły wyłącznie w dzień… Czy nie powinno nas to zastanowić? Gdy zdobędziemy się na dobrowolne, choćby niewiel­kie umartwienia, zahartują nas one i wzmocnią do cierpliwego niesienia tego krzyża, który Bóg nam na co dzień daje. Będą one, oczywiście, zależne od możliwości każdego z nas, od stanu zdrowia i obowiązków, od sytuacji życiowej. Także od wiary w istnienie piekła, z którego robią sobie żarty biedni grzesznicy, ciesząc się nawet z tego, że szatan jest „dobry” i spełnia ich zachcianki. Nie wiedzą, jak wybrany przez nich pan może się na nich strasznie mścić przez całą wieczność za to, że na ziemi im służył!

       Gdybyśmy przyjrzeli się bliżej życiu świętego Ojca Pio, niosącego jakże ciężki krzyż stygmatów, moglibyśmy dziwić się surowym umartwieniom, na które się on zdobywał, m.in. odma­wiając sobie smacznych pokarmów i ograniczając godziny snu. Bóg wspierał go w tym swoją łaską, której i nam nie odmówi, ale także oświecał go co do wiecznego losu niepokutujących grzeszników. Dzięki jasnowidzeniu i bilokacji ratował wielu, np. z jakiegoś wypadku, mając świadomość, że ich śmierć w tym stanie moralnym byłaby dla nich drogą do piekła. W ten sposób „rodził” ich do życia wiecznego, a niektórych brał potem pod swoją szczególną opiekę jako swe duchowe dzieci. Któż z nich jednak wiedział, za jak wielką cenę modlitwy i cierpienia zakonnika został dla Boga zdobyty?

       Coś podobnego można odnieść także do apostołujących teraz w ramach ruchu, określanego mianem „Iskry z Polski”. Mają okazję stać się duchowymi ojcami i matkami tak olbrzymiej liczby dusz, jak nikt inny w historii Kościoła. Ich otoczenie na razie nie dowie się o tym, a nawet oni sami uświadomią to sobie dopiero po śmierci, gdy na ich spotkanie w Bramie Nieba wyjdą wszyscy szczęśliwie uratowani.

POUCZENIA Z NIEBA
Orędzia dane Vassuli Ryden
[1]

       15 września 1991 r. („Ostrzeżenie”)

– «[…].

       W czasie całego twojego życia, pokolenie, Moje Prawo było przez ciebie wyśmiewane. Odwróciliście się i zbuntowaliście się. Czy wreszcie zaczniecie się przygotowywać na spotkanie ze Mną, waszym Bogiem? Zamierzam wkrótce przejść przez twoje Miasto, a będzie to wcześniej niż myślisz! To będą Moje ostatnie ostrzeżenia. Mówię ci z powagą:

       Przebudź się z twojego głębokiego snu! Idziesz ku swojej ruinie. Strząśnij kurz, który cię pokrywa, wskrześ umarłych. Koniec Czasów jest bliższy, niż myślisz.

       (1) Niebawem, już wkrótce, otworzę nagle Moją Świątynię w Niebiosach i odsłoniętymi oczami ujrzysz tam jakby tajemne objawienie: miriady Aniołów, Tronów, Panowań i Potęg, Mocy. Wszyscy upadają na twarz wokół Arki Przy­mierza.

       Potem Tchnienie muśnie twoje oblicze i Potęgi Niebios zadrżą. Po błyska­wicach nastąpi huk grzmotu. „Wtedy nastąpi okres ucisku, jakiego nie było, odkąd narody powstały aż do chwili obecnej” (Dn 12,1), bo pozwolę twej du­szy dostrzec wszystkie wydarzenia twojego życia: odsłonię je jedno po drugim. Ku przerażeniu swej duszy uświadomisz sobie, w jakim stopniu twoje grzechy spowodowały popłynięcie niewinnej krwi dusz‑ofiar. Wtedy każę twej duszy zobaczyć i uświadomić sobie, w jakim stopniu nigdy nie wypełniałeś Mojego Prawa. Jak zwój, który się rozwija, otworzę Arkę Przymierza i uświa­domię ci twój brak szacunku wobec Prawa.

       (2) Jeśli będziesz jeszcze żył i stał na własnych nogach, oczy twej duszy zobaczą olśniewające Światło, jakby migotanie niezliczonych, drogocennych kamieni, jakby ognie kryształowych diamentów. Światło tak czyste i tak olśnie­wające, że – chociaż w milczeniu otaczają je miriady aniołów – nie zobaczysz ich w pełni, gdyż to Światło ukryje ich jak złoty pył. Twoja dusza dostrzeże tylko ich sylwetki, nie widząc ich twarzy. Wtedy w tym oślepiającym Świetle twoja dusza ujrzy to, co w ułamku sekundy widziała niegdyś, w samym momencie stworzenia…

[Twoje oczy] zobaczą:
Tego, który jako pierwszy wziął was w Swoje Ręce,
Oczy, które jako pierwsze was ujrzały.
Zobaczą:
Ręce Tego, Który ukształtował was i pobłogosławił…
Zobaczą:
Najbardziej Czułego Ojca, waszego Stwórcę,
przyobleczonego w przerażającą wspaniałość,
Pierwszego i Ostatniego,
Tego, który jest, który był i który ma przyjść,
Wszechmogącego, Alfę i Omegę:
Władcę.

       Gdy oszołomiony odzyskasz świadomość, twoje oczy będą sparaliżowane strachem, widząc Moje Oczy, które będą jak dwa Płomienie Ognia. Wtedy twoje serce ponownie ujrzy swe grzechy i zostanie ogarnięte wyrzutami sumie­nia. W ogromnym ucisku i wielkiej agonii będziesz cierpiał z powodu twego braku szacunku dla Prawa, zdając sobie sprawę, w jakim stopniu znieważałeś ustawicz­nie Moje Święte Imię i jak Mnie odrzucałeś, Mnie, twojego Ojca… W przerażeniu zadrżysz i wzdrygniesz się, gdy zobaczysz samego siebie, jakby rozpadającego się trupa, pożeranego przez robaki i sępy.

       (3) A jeśli jeszcze utrzymasz się na nogach, to pokażę ci, czym twoja dusza – Moja Świątynia i Moja Siedziba – żywiła się przez wszystkie lata życia. Ku twemu wielkiemu przerażeniu zobaczysz, że – zamiast Mojej Ustawicznej Ofiary – kochałeś Żmiję i że, w najgłębszej sferze swojej duszy, wzniosłeś Ohydę Spustoszenia, o której mówi prorok Daniel: Bluźnierstwo. Bluźnierstwo, które zrywa wszystkie więzy niebiańskie łączące cię ze Mną, twoim Bogiem; które tworzy przepaść między tobą a Mną, twoim Bogiem. Gdy nadejdzie ten Dzień, łuski z twoich oczu opadną, abyś ujrzał, jak bardzo jesteś nagi i jak twoje wnętrze podobne jest do wysuszonej krainy…

       Nieszczęsne stworzenie, twój bunt i wypieranie się Najświętszej Trójcy uczyniły z ciebie buntownika, odstępcę i prześladowcę Mojego Słowa. Twoje skargi i jęki jedynie ty sam usłyszysz. Powiadam ci: będziesz lamentował i płakał, lecz tylko twoje własne uszy usłyszą twe skargi. Ja mogę tylko sądzić, jak Mi zostało nakazane sądzić, a Mój sąd będzie sprawiedliwy. Jak było za czasów Noego, tak będzie wtedy, gdy otworzę Niebiosa i ukażę wam Arkę Przymierza. „Albowiem jak w czasie przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki, i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich, tak również będzie z przyjściem Syna Człowieczego”.

       Powiadam wam, gdyby ten czas nie został skrócony dzięki wstawien­nictwu waszej Najświętszej Matki, świętych męczenników i dzięki morzom krwi przelanej na ziemi, od Sprawiedliwego Abla aż do krwi wszystkich Moich proroków, nikt z was by nie ocalał!

       Ja, wasz Bóg, posyłam anioła za aniołem, aby głosił, że Mój Czas Miło­sierdzia dobiega końca i że Czas Mojego Królestwa na ziemi jest w zasięgu ręki. Posyłam wam Moich aniołów, aby świadczyli o Mojej Miłości „wśród tych, którzy żyją na ziemi, wśród każdego narodu, szczepu, języka i ludu”. Posyłam ich wam jako apostołów ostatnich dni, by głosili, że: „Królestwo na tym świecie stanie się jak Moje Królestwo w górze i że Mój Duch będzie królował na wieki wieków!” wśród was. Na tę pustynię posyłam wam Moje sługi-proroków, aby wołali:

„Ulęknijcie się Mnie i oddajcie Mi chwałę,
bo godzina sądu Mojego nadeszła”.

       Moje Królestwo zstąpi nagle na was, dlatego powinniście być stali i wie­rzyć do końca. Moje dziecko, módl się za grzesznika, który nie jest świadomy swego spustoszenia. Módl się, prosząc Ojca o przebaczenie zbrodni, które świat popełnia bez przerwy. Módl się o nawrócenie dusz, módl się o pokój».

       13 września 2002 r. („Dzień Pański”)

       «O, Dniu Sądu, w którym Mój Syn zabłyśnie w górze, na Niebiosach!     […] Choć twój grzeszny duch będzie usychał z lęku i z nieznośnego cierpienia, kiedy Mnie rozpozna, choć [duszę] ogarnie przerażenie na widok siebie nagiej i rozkładającej się z powodu grzechu i przestępstwa – bo nie podążała za Moim Prawem Miłości – Ja roztoczę Mój zapach i twoja dusza w Mojej Obecności rozraduje się z tego, że Ja, jej Stwórca i Bóg, ją nawiedzam. Kiedy nadejdzie ten dzień na ciebie – dzień, który nazywam „Dniem Pana” – wtedy spadną łuski zakrywające ci oczy i ujrzysz swe prawdziwe ja. Mój ogień strawi cię całkowicie, ku twemu prze­rażeniu. Niech cię jednak nie dławi lęk, bądź radosny. Jak inaczej mógłbyś ujrzeć siebie u Mojego boku? Wszelkie pozostające złe skłonności zostaną uwięzione. To oczyszczenie jest dla przemienienia twej duszy, aby się nie wałę­sała tu i tam bez celu, lecz żeby przyszła do Mnie, twego Boskiego Oblubieńca.

       Nie sądzę, by wielu z was zrozumiało, co oznacza „Dzień Pana”. Kiedy głos ptaka umilknie i kiedy nuty śpiewu ucichną, wiedz, że w tej ciszy Ja przywołam na sąd wszystkie twe ukryte czyny – dobre lub złe. Dzień Pana można porównać do małego sądu. To oczyszczenie przez Ogień, który wpro­wadzi twoją duszę do Mojej Chwały i [doprowadzi] do doskonałej jedności ze Mną. Duszę – straszliwie skalaną przez grzech, odrażającą dla Mnie i dla Moich aniołów, dla Świętych i błogosławionych – Moja wizyta wprowadzi w cierpienia agonii i nie ucieknie ona przed Moim Dniem. Jak inaczej mógłbym sprawić, by twoja dusza nie ulegała zepsuciu i uwolniła się od grzechu? Jak inaczej miałbym doprowadzić te dusze do skruchy? Dopiero wtedy, gdy je ogołocę Moim Ogniem i gdy same ujrzą, w jakim są stanie, dopiero wtedy uświadomią sobie, w jakim stopniu władał nimi szatan. Pochłonę te [dusze], które ogarnie Mój Płomień, oczyszczając je niematerialnym ogniem. Obudzę je, uświadamiając im w końcu, jak są przekształcane, przemieniane – w bólu, lecz i w radości – przez Miłość Mojego przemieniającego Ognia.

       Na tego, kto w ciele i w duszy już Mnie posiada, Dzień Pański nie nadej­dzie ani go on nie doświadczy. Dlaczego? Dlatego, że Duch Święty już dał odczuć w nim Swoje przejście. Dzień Pański już nad nich przyszedł. Możecie również nazywać ten Dzień Moim „Dniem Nawiedzenia”.

       Po tym dniu skrucha i posłuszeństwo Mojemu Prawu Miłości będą tema­tem tych, którzy zostali odrodzeni Moim Ogniem. Zmiękczę dusze, które są teraz jak skała, i rozgrzeję serca, które są jak lód, i nagle Moja Obecność sta­nie się odczuwalna w ich zmartwychwstaniu».

       «Zwróć się do Mnie Vassulo w ten sposób: Czuły Ojcze, nie wylewaj Twojego gniewu na to pokolenie, aby nie zginęło zupełnie.

       Nie wylewaj na Twoje stado rozpaczy i niepokoju, albowiem wtedy wody wyschną i natura zwiędnie. Wszystko upadnie wobec Twojego gniewu nie pozostawiając po sobie żadnego śladu. Żar Twojego Tchnienia podpali ziemię, zamieniając ją w ugór! Nad horyzontem ukaże się gwiazda. Noc zniszczeje i popiół spadać będzie jak śnieg zimą, pokrywając Twój lud niczym zjawy.

       Miej Miłosierdzie dla nas, Boże, i nie osądzaj nas surowo. Wspomnij na serca, które radują się w Tobie, a Ty – w nich! Wspomnij na Twoich wiernych i nie dopuść, by Twoja Ręka spadła na nas z mocą, w Twoim Miłosierdziu podźwignij nas raczej i umieść Twoje nakazy w każdym sercu. Amen».

       13 grudnia 2009 r.

– «Daj świadectwo, Moje dziecko, w Moim Imieniu i w Moje Imię, zwróć się do tego pokolenia ze słowami: Nie słuchaj już więcej fałszywych proroków, którzy nadal okrywają cię pieszczotami, mówiąc że wszystko jest w porządku i że poczyniłeś postępy, podczas gdy w tym samym czasie ty, który uważasz się za chrześcijanina, nie postępujesz jak on, gdyż rzadko działasz według Moich słów z Ewangelii. Zaprawdę mówię ci: jeśli twoja cnota jako chrześ­cijanina nie jest głębsza niż u niewierzących, Mój Ojciec, nie rozpoznając Mnie w tobie, nigdy nie pozwoli ci wejść do Naszego Królestwa! Gniew Moje­go Ojca rozleje się nad tobą. Czy nie czytaliście, że Moja surowość jest tak samo wielka jak Moje Miłosierdzie? […].

       Co do odstępców, zakosztują piekielnego ognia! Gniew Mojego Ojca zapali się przeciw temu złemu i nieprawemu pokoleniu. Jakże mogę dłużej powstrzymywać Jego Ramię przed uderzeniem was? Zawrócenie was z waszych złych dróg to był Nasz temat przewodni, jednak zarówno dobrzy jak i źli odmówili porzucenia swojego sposobu życia. Dobrzy, gdyż nie potra­ktowali poważnie Moich słów zawartych w tych orędziach i nie postępowali zgodnie z nimi. li, bo odrzucili zbawienie siebie, odrzucając Moje Miło­sierdzie, odpychając Moją Dłoń. Powiedzcie Mi, co uczynicie, cóż zrobicie, kiedy uświadomicie sobie tego Dnia, że jesteście tylko gliną i że ta glina, kiedy nie ma w niej Mojej Obecności, jest niczym więcej jak tylko prochem?

       Katastrofa jest już u drzwi i liście zwiędną. Zmieńcie wszyscy wasze postępowanie i wasze czyny. Nie pozwólcie, aby was pokonało zniszczenie. Wejdźcie na prawą drogę i porzućcie wasze obrzydliwości i zboczenia. Nie­chaj wasze serca zdecydują się na Mnie, waszego Pana, jeśli nie chcecie się zamienić w popiół jak spalone miasto. […] Okażcie wszyscy skruchę i skupcie się na Mnie. Módlcie się, aby grzech tego pokolenia nie stał się przyczyną waszego zniszczenia. W przeciwnym razie doprowadzicie do tego, że Mój Ojciec krzyknie w gniewie: Już dość! I Jego gwałtowna zapalczy­wość okryje liczne narody i świat się rozsypie. Szczęśliwy człowiek, który Mnie teraz słucha i się oczyszcza. Ja go podtrzymam.

Ja jestem Jezusem Chrystusem i jestem Autorem tych orędzi. […]».

Z książki Gabrieli Bossis „On i ja” (Michalineum 1992, t. I).

  1. 5 – 29 marca, po komunii.
    […] Myślałam: Czy mogę być oczyszczona? – „Wszystko da się oczyścić w Mojej Krwi”.
  1. 725. – 22 stycznia. Ales Gard. – „Weź w obie ręce Moją głowę ukoronowaną cierniem i wszystkie krople Mojej Krwi ofiaruj Ojcu za biednych żołnierzy, którzy walczą. Moja krew jest ukojeniem, oczyszczeniem, siłą: gdybyś wiedziała…”
  2. – 24 maja. Droga Krzyżowa. Stacja druga: Jezus bierze krzyż na siebie. – „Mój Krzyż. Tak, on jest naprawdę mój, bo tworzymy jedno. Kiedy go spotkasz, ja jestem z nim. Przyjmij więc nas razem”.

       Stacja dwunasta. – „Proś by moja krew spłynęła na Francję. Niech będzie w niej skąpana. Zmieszaj z moją krwią krew Francuzów, aby oczyszczenie było nieskończone. Ofiaruj Ojcu także swoją krew, abyś mogła być zjednoczona ze swym Oblubieńcem także i w tym. I uczyń to w miłosnej radości”.

Świadectwo siostry zakonnej M. z W.

  1. Moc oczyszczająca Najświętszej Krwi Chrystusa

       Po Mszy za pewnego zmarłego siostra M. otrzymała natchnienie, by „wprowadzić go do Serca Jezusa”, a potem odebrała następujące słowa wewnętrzne: „Córko, twoja miłość przynagliła Moje Serce do wprowadzenia go do Królestwa Miłości i Prawdy. Wasze winy, niedojrzałość duszy i ograniczenia, gdyby były poddane tylko Mojej Sprawiedliwości, trwałyby długo… Jednakże Miłość Mego otwartego dla was Serca, wraz z krynicą usprawiedliwiającej Wody i dającą Życie Krwią, kruszą wszelkie zapory… Zmywają wszelkie zmazy grzechu… Dusza staje się czysta i gotowa do wejścia w Bramę Mojego Serca, prowadzącą do dziedzictwa, które przygotował Ojciec. […] Rozszerzaj tę praktykę, która jest dla was darem na nadchodzące dni, gdy potrzebować będziecie bezpiecznego schronienia. Pragnę ocalić was wszystkich w Moim Sercu… […] Przyjdźcie! Pomóżcie mi też ratować dusze. Czemu tak mało korzystacie ze sposobu, jaki wam dałem?”

       Oto ten sposób – jakże prosty – nazwany w liście „ofiarowa­niem ludzi przed Najświętszym Sakramentem” (łatwo zauważyć zbieżność tej praktyki z zalecaną przez Chrystusa bł. Faustynie Kowalskiej oraz innej polskiej mistyczce Kunegundzie Siwiec, by powoływała się na Jego Krew wobec Ojca Niebieskiego):

„Trzeba postawić tych, za których chcemy się modlić, pod Krzyżem, i tam obmywać ich w Wodzie, która wypłynęła z przebitego włócznią Serca Jezusa (biały strumień z obrazu bł. Faustyny), potem postawić ich pod strumieniem Najświętszej Krwi Chrystusa (strumień czerwony). Z kolei wezwać świętych Aniołów Stróżów i razem z Maryją Współodkupicielką powierzać te osoby Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, wprowadzając je przez to Najświętsze Serce – przez tę Bramę – do Nieba”.

      Innym razem siostra zakonna M. z W., patrząc na Najświętszą Hostię w monstrancji, zrozumiała nagle majestat i czystość doskonałości Boga. Pojęła zarazem, jak wielka jest nędza i brud naszego grzechu. Zaczęła gorąco prosić: „O mój Boski Mistrzu i Odkupicielu, tak gorąco pragnę dla nas grzesznych promienia Twojej czystości, abyśmy mogli dostrzec Twoją miłość i zarazem dostąpić miłosierdzia”. Otrzymała odpowiedź:

       „M., czyż wam nie dałem całego upustu mojej Wody i Krwi Serca mojego, byście stali się czyści i święci? Obmywaj w tej Wodzie i zanurzaj w mojej Krwi po wielekroć tych, których moja miłość w nieprzeliczonej liczbie stawia przed oczyma twojej duszy. […] Potrzebuję pilnie orędowników, dusz‑ofiar dla ratowania świata. Spieszcie się, bo wasz czas jest krótki. Jeśli nie usłuchacie mego głosu, dla wielu nieszczęsnych moich dzieci zabraknie już dostatecznego czasu na zwrócenie się ku Bogu. Nadciąga do was coraz ciemniejsza chmara zastępów piekła. Jak się obronicie, skoro zaślepione są oczy wasze, zamknięte grzechem oczy duszy waszej, obwarowane brudem uszy wasze – byście widząc znaki czasu nie rozumieli ich, byście słysząc moje wołanie zamknęli serca wasze na mój głos, a pogrążyli się we śnie śmierci.”

  1. słyszy proszący głos Matki Bożej: „Proś, nalegaj, podawaj naczynie miłosierdzia mojego Syna, Jego Wodę i Krew, byście nie zginęli. Czas wielkiego miłosierdzia dla synów tej ziemi dobiega końca. Wkrótce rozpocznie się pełniej, na szerszą skalę, czas Bożej sprawiedliwości. Proszę was, błagam ze łzami Ja, Matka wasza bolejąca i Królowa Polski, byście tę Niedzielę Miłosierdzia głęboko przeżyli i zaczerpnęli moce łask przygotowanych wam przez Ojca ku umocnieniu, do owocnego przetrwania w jedności i odpowiedzialności bratniej tego czasu, który jest i który nadchodzi… […] Jestem z wami z całym niebem, by was wspierać i osłaniać, aby wola Ojca została wypełniona ku Jego chwale i zbawieniu waszych dusz.”
  1. Straszne chwile oczyszczenia świata

       „W czasie modlitwy za Kościół święty, za Ojczyznę i za cały świat zobaczyłam nagle poszczególne części globu ziemskiego, rozdzieranego błyskawicami gromów, ogniem i wylewem wód. Ogień i woda szalały od południa aż po zachód (Czechy, Niemcy, Paryż…), przerażeni ludzie biegli do kościołów, które nie mogły pomieścić tłumów. Wokół ich murów gromadziły się rzesze ludzi, którzy w wielkim strachu zgodnie wołali do Boga o ratunek. Wielu spowiadało się na głos samemu Bogu, żebrząc o przebaczenie grzechów. Z powodu siły rozszalałych żywiołów, oślepiających błyskawic i zapadających za moment głębokich ciemności nie było możliwości udzielania pomocy. Ludzie ginęli w wielkiej liczbie… Jakieś koszmarne stwory – ni to ludzie, ni to zwierzęta – plując wciąż nienawistnie cuchnącą cieczą, uganiały się za uciekającymi i broniącymi się rozpaczliwie ludźmi (niektórzy z nich byli bardzo młodzi, prawie dzieci). Potwory te porywały ich siłą i unosiły z ziemi, strącając w przepaść kłębiącego się ognia. Ogarnęło mnie przerażenie wielkie, bo rozpoznałam otwarte, stalowe, ciężkie i żarzące się bramy piekła (zapamiętałam je z pobytu w piekle). Wypełzały stamtąd koszmarne istoty z nienawistnym wzrokiem, rzucające się na ludzi.

       Zaczęłam wzywać Imienia Jezus i obmywałam dusze z wielkim trudem i męką w Najświętszej Wodzie i Krwi, przy czym przenikała mnie wielka ociężałość. Zobaczyłam wtedy nieprzeliczone rzesze Aniołów zstępujących z wysokości i wstępujących, niosące dusze ku Niebu. Święci Królestwa udzielali różnorodnej pomocy ludziom, na których widniało znamię Krwi Zbawiciela. Ludzie ci odzyskiwali spokój i zaczynali promieniować niezwykłym szczęściem, udzielającym się otoczeniu. Usłyszałam serdeczny głos Maryi (w tym momencie obraz oczyszczenia świata znikł):

       «Córko moja, jeśli Mnie, Matki, nie usłuchacie i nie nawrócicie się poprzez modlitwę serca, post i sakramenty Kościoła, dotknie was bicz ognia i wody. Żywioły zbuntują się przeciwko wam, ludziom przewro­tnego serca, odwracającym się od swego Boga. Jednak dla sprawiedli­wych, małych moich dzieci, których budzi się coraz więcej, dni te będą skrócone biednemu światu.

       Proszę was, dzieci, dzięki darowi Najświętszej Wody i Krwi obmywajcie się niestrudzenie, by światło Bożej łaski mogło dotrzeć do waszych serc; byście nie ulegli przemocy zła, lecz otworzyli się na miłość Ojca Przedwiecznego, który kocha was nieskończenie. Każdy, kto Mu zaufa i obmyje się w Najświętszej Wodzie i Krwi, znajdzie ocalenie w Jego Ojcowskich ramionach. Tak obmyci spieszcie pod Mój Płaszcz, bym was mogła chronić i prowadzić do Syna.

       Córko moja, Bóg wybrał cię za narzędzie, by przekazać tonącemu w brudzie grzechu światu ocalenie przez Miłosierdzie objawiające się w zdrojach Wody i Krwi.[…] Proś wytrwale o pomoc przyjaciół Boga, by ta misja Miłosierdzia dotarła do wszystkich; by lud, obmyty z wiarą i skruchą w zbawczej Wodzie i Krwi, przejrzał i rozpoznał w Prawdzie drogę Ewangelii, by na niej odzyskał pokój i trwałe szczęście […]».”

        Ze względu na tych, którzy w dostatecznym stopniu nie umieją posługiwać się wyobraźnią, więc „modlitwa bez słów” (zanurzanie grzeszników w Wodzie i Krwi) nie jest dla nich wystarczająco łatwa – zamieszczam tu modlitwę słowną, o której siostra M. pisze, że została jej podyktowana przez Matkę Bożą.           

„Jezu, Boski nasz Zbawicielu,
w obecności naszej Matki Maryi oraz Aniołów Stróżów
zbliżam się z wiarą, ufnością i miłością
do Twego Najświętszego Serca.
Ufny w Twoją Miłość do nas, słabych ludzi,
obmywam w Twojej życiodajnej, oczyszczającej Wodzie
siebie i moich zagrożonych
napaściami duchów ciemności bliźnich.
Błagam przez Maryję, zmyj bielmo brudu grzechowego
i ulecz nasze rany mocą Ran Twoich.
Oddając hołd, cześć i uwielbienie Twojej Najświętszej Krwi, zanurzam w niej dusze bliźnich… (imiona).
Tak oczyszczeni i naznaczeni Twoją Krwią
prosimy Cię, Boże i Zbawicielu nasz,
przyjmij nas do swego Serca,
byśmy doznali ocalenia i uświęcenia.
Jako Chrystus, nasz Zbawiciel i starszy Brat
przedstaw nas, prosimy, w godzinie naszej śmierci
Bogu Ojcu, którego dziećmi jesteśmy. Amen.”

  1. Świadectwo siostry: byłam w piekle.

      „Będąc w kaplicy na modlitwie, usłyszałam huk wielki oraz potrzą­sanie brzę­czącymi łańcuchami. Ściemniło się bardzo, gdy otoczyło mnie wielu złych osob­ników. Chciałam wołać, ale zabrakło mi tchu, pociągnię­to mnie, przewrócono i zepchnięto w przepaść ognia. Zewsząd wrzaski straszliwe, plugawe, bluźniercze, smród rozkładających się trupów.

      Wepchnięto mnie jakby w żelazną szafę i zaciskano coraz bezwzglę­dniej drzwi. Ta płonąca metalowa szafa wpijała się we mnie, powodując ogromny ból. Każdy nerw jęczał we mnie innym bólem, którego nie da się opisać ani nazwać.

      Widziałam morze grzechów, w tym swoje własne, które ciągnęły za sobą inne grzechy, jak łańcuch wężów. Ogarnęła mnie rozpacz z powodu zmarnowanego życia, powołania, wielkich darów Bożych.

      Wokół mnie wciąż wzrastał tłum potępieńców, którzy z uciechą piekielną szydzili ze mnie, nazywali świętą Bożą, której koniec w ryn­szto­kach piekła. Ich śmiech, wyszydzanie wszelkich łask, bluźnierstwa przeciw Niepokala­nej i Świętym, powodo­wały w mej duszy nieustanne konanie.

      Ze wszystkich sił duszy pragnęłam wołać choć jeden raz Jezusa, lecz mój język był martwy, a gardło płonęło ogniem. Ku memu niesa­mo­wi­temu przerażeniu rozpoznawałam dusze znajomych. Widziałam dusze wezwane do wielkiej świę­tości, przeżarte grzechem pychy, który spływał po nich jak ciecz obrzydliwych plwocin. Ogień był mym oddechem, wi­dze­niem, dotykiem – parzył, palił, spopielał całe moje jestestwo, a jednak nie pozbawiał życia. Gorzał, podsycany wciąż na nowo jakąś mocą piekielną.

      Dla mnie w tym bólu niewypowiedzianym mijały wieki i ku memu wielkiemu przerażeniu nie kończyły piekła. Ono trwało (!), potęgując nasilenie cierpienia okrutnego, bezlitosnego, które było skutkiem grzechu. Wiedziałam, że końca nie będzie, a to powodowało moją rozpacz – wielką, bezbrzeżną, jakby rozciągającą się w wieczność.

      Obok, w niszach ognia cierpieli ludzie, którzy oskarżali się wzajemnie o ohydę różnorodnych grzechów, zwłaszcza o rozwiązłość i wynaturzenia zmysłowe. Wyli nieustannie, powodując drżenie dokoła i jakiś złowrogi śmiech, jakby zachłystywali się wódką ognia i siarki. Grzechy wyuzdania wykrzykiwali tak wul­garnie, że moja dusza konała w tych obrzy­dliwoś­ciach. Kobiety pokazywały bez­wstydnie swe łona pełne ro­bac­twa i żmij oraz wykrzykiwały, ile uśmierciły dzieci. Ich cierpienia były tak przeraża­jące, że zamknęłam oczy, by nie patrzeć. Lecz w tym miejscu nie można było doznać najmniejszej ulgi: oczy wszystko widziały, uszy sły­szały, ciało przenikał wciąż nowy w swej przewrotności cios i bicz boleści.

      Wyrwano mnie z wielką siłą i zaczęto traktować różnymi narzę­dzia­mi tortur. Wtem jakiś głos, mocny jak grom, krzyknął: dosyć!

      Obolała, przeniknięta do najmniejszej cząstki bólem, goryczą i przera­żeniem zostałam wypchnięta i przeniesiona z powrotem do kaplicy. Ocie­kałam potem i łzami, a duszę powoli, łagodnie ogarniał pokój. Uświada­mia­jąc sobie bardzo powo­li, że żyję nadal, że mam szansę miłowania, zaczę­łam wypowiadać z uwielbieniem Imię Jezus. Spojrzałam na mon­stran­cję i znajdując w niej Jezusa, a w Nim nadzieję nowego życia, usłyszałam słowa:

      «Córko moja, swoje cierpienia złącz z moją Męką, ona trwa nadal w misty­cznym wymiarze zbawiania świata. Pragnę ocalić ten świat, za­ślepiany i uprowa­dzany podstępnie, przy złudnej muzyce, ku zatrace­niu. Piekło wylega i spieszy się, bo wie, że czas ma ograniczony.

      Ja, Bóg wasz w Trójcy Świętej, w swym Ojcowskim zamyśle pragnę i doko­nam tego: ocalenia, oczyszczenia, uświęcenia dzieci moich. Wycho­dzę naprzeciw, otwieram ocean niepojęty Miłosierdzia mego i przez Ranę Najświętszego Serca mego Boskiego Syna, Chrystusa, wyprowadzam z hojnością zdroje nieogarnione Boskiej Wody i Krwi. Przyjęte z wiarą, obmyją one i oczyszczą ziemię z ciemności.

      Dzieci moje! Przyszła już pora! Nie odkładajcie nawrócenia waszego, bo dla wielu z was może zabraknąć czasu.

      Przyspieszyłem bezmierny wylew Miłości Miłosiernej i spływają szczodrze, w zasięgu waszych serc i rąk, zdroje Najskuteczniejszego Leku na wielkie rany ludzkości. Spieszcie się, biegnijcie i w obecności Najświę­tszej waszej Matki oraz przyjaznych Duchów Niebieskich obmywajcie się w uzdrawiającej Wodzie, pijcie z wiarą i miłością Krew Chrystusa, podaną wam w nowym wynalazku niestru­dzonej Ojcowskiej Miłości. Obmywajcie się i pijcie bez pieniędzy, dzielcie się szczodrze ze wszystkimi spragnio­nymi, głodnymi, bezdomnymi, zranionymi i bie­dnymi tej ziemi.

      Będę błogosławił krokom waszym i zapewniam, że będę szedł razem z wami, by ocalić moje zagubione dzieci, zmierzające bezwolnie ku zatra­ceniu wiecznemu. Biada tym, którzy nie usłyszą wołania Miłości i nie przyjmą światła Prawdy. Ich los spoczywa w ich rękach, zależy od ich wolnej woli.

      Spieszcie się, biegnijcie z miłością. Jest to czas błogosławiony niesłychanego Miłosierdzia. Całe Niebo gotowe jest do współpracy z wami. Zawiązujcie więzy bratniej miłości! Łączcie się w odnowionym wymiarze miłości poprzez Najświętszą Wodę i Krew – cenę waszego zbawienia. Błogosławię waszemu wyjściu z ran egoizmu ludzkiego i towarzyszę wam wszystkim, idącym z miłością do bliźnich, Imieniem Majestatu Trójcy Świętej: Ojca, Syna i Ducha Świętego».”

  1. Uroczystość Królowej Polski na Jasnej Górze w 1998 r.

      Trwając wśród licznie zebranego tłumu na placu przed szczytem Jasno­górskim, modliłam się gorąco poprzez Wodę i Krew za Naród.

      Dziś, na tę wielką dla nas Polaków uroczystość, zaprosiłam szczególnie wszystkich Rodaków – świadków naszej historii – na to wspólne orędowanie za naszą Ojczyznę, przeżywającą niebezpieczne zawirowania na kolejnym zakręcie dziejów. Z wielkim szacunkiem zaprosiłam też wszystkich Aniołów związanych z naszym krajem.

      W momencie powitania przez przeora Jasnej Góry przedstawicieli Episkopatu i gości zgromadzonych pomyślałam sobie: jaka szkoda, że ojciec Przeor nie wita tych, którzy przybyli z tak daleka – z Królestwa Niebieskiego… W tym momencie zobaczyłam Niebieskich Gości: Maryję, Matkę naszą, ubraną w królewski strój: w białą tunikę, ogromny, przestrzenny, purpurowy płaszcz i królewską koronę na głowie (koronę tę widziałam już poprzednio, w czasie uroczystości Bożego Ciała w Warszawie, gdy Aniołowie wkładali ją na Głowę Maryi – była to ta sama Koro­na Polski. Miało to miejsce 15 czerwca 1995 roku,). Matka Naj­święt­sza oto­czona była przez nieprzeliczone oddziały Aniołów Wojska Niebieskiego. Zdu­mia­ła mnie ich liczba. Wówczas usłyszałam głos:

      – „To są Aniołowie, którzy służyli narodowi polskiemu, od początku jego historii aż po teraźniejszość”.

      Za licznymi wojskami Aniołów stali dostojnicy Narodu – królowie ducha: ks. Skarga, Prymas Wyszyński, św. Maksymilian, św. Królowa Jadwiga, Święci i Święte polskie oraz rzesze Męczenników i Wyznaw­ców. Było ich tak wielu, iż wiedziałam, że wielokrotnie przewyższają liczbę obecnie żyjących Polaków. Patrząc na nich z wielkim wzruszeniem i radością rozpoznawałam wśród nich ogromną liczbę Męczenników. Ogarnął mnie wówczas wielki płacz wewnętrzny z tego powodu, że naród nasz wciąż doświadcza takiej męki pielgrzymowania.

      W tym momencie, ogarniając z góry wzrokiem całą przestrzeń Polski, zoba­czyłam wbity w środek naszej ziemi biały, z niezwykle lśniącego marmuru Krzyż. (Krzyż ten widziałam na modlitwie u Anny 30.11.1997, opis tego Krzyża znajduje się pod datą 9.12.1997.) Z Krzyża tego biła potęga i wielkie światło, ogarniając cały nasz kraj. Gdy to światło rozproszyło się, na tle Krzyża zobaczyłam Serce otwierające się bardzo szeroko, jak Brama, z której wypływały dwoma wielkimi i wartkimi strumieniami Woda i Krew.

      W tym nadprzyrodzonym świetle strumienie Wody i Krwi do złudzenia przy­pominały mi barwy naszej biało‑czerwonej flagi narodowej. Rozciągały się one na całą przestrzeń naszych granic, wokół których stali jak mury obronne Polacy Kró­lestwa wraz z Królową naszą Maryją. Oni to, razem z nami trwając na modlitwie, tworzyli mocną, niezwyciężoną wspólnotę wiary, miłości Boga i Ojczyzny. Ich intensywne uczestnictwo sprawiało, że nasza Eucharystia nabierała mocy i niezwy­kłej potęgi sięgającej Niebios.

      Z tej radosnej łączności ze Świętymi, pełnej harmonii i pokoju, wyrwał mnie nieprzyjemny zgrzyt. Usłyszałam pomruk przechodzący w złowrogie wycie, podo­bne do skowytu wilków. Odgłosy te dochodziły z dołu. Gdy spojrzałam w tym kierunku, zobaczyłam, że nasz kraj jest atakowany, szarpany, podgryzany przez dzikie, ohydne, pełne zajadłości, potężne potwory. Usiłowały one rozdrapać, zde­ptać ziemię, niszcząc wszelkie życie. Ogarnęło mnie wówczas przerażenie, że tak wielkie nieszczęście grozi naszej ziemi, i zaczęłam wołać z wszystkich sił: Maryjo, Królowo Polski, ratuj nas, bo zginiemy!

      Wówczas ujrzałam Maryję, ale nie jak dobrotliwą, pełną łaskawości Matkę, lecz jako Królową i Hetmankę wydającą rozkazy. Gdy zobaczyłam, jak Maryja w rozkazującym geście wyciągnęła dłoń, wskazując palcem miejsce zagrożenia, zaszumiały jakby skrzydła Aniołów i poruszyły się ich zastępy. Popatrzyłam w dół, pełna zdumienia widząc, jak Aniołowie w mgnieniu oka usunęli tę szkaradę napast­ników. Podniosłam wzrok ku Maryi, by Jej podziękować za ratunek, i wtedy usłyszałam Jej słowa wypowiadane z pełną mocą (głos Maryi brzmiał jak życzenie Królowej, był pełen potęgi; słowa te długo „huczały” w mojej duszy, powodując wewnętrzne drżenie):

      – „Mój Syn pragnie, byście z Moją pomocą, w łączności z Nim stawali się jedno, na chwalę Majestatu Trójcy Świętej, na pożytek i sławę waszego narodu i dla ocalenia całej ludzkości”.

      Wskazując ręką na Krzyż, Maryja powiedziała:

      – „W wierności temu znakowi Boskiej Wody i Krwi poprzez Moje Serce otrzymacie zwycięstwo prawdy, pokoju i sprawiedliwości”.

      Ze zrozumienia: Pan dał mi jasne poznanie, że obmywanie dusz naszych w Boskiej Wodzie Zbawiciela nie może dokonywać się mechanicznie, lecz powinna nam towarzyszyć wielka skrucha serca, pobudzająca dusze do otwarcia się na Miłość Bożą. Jeśli obmywamy braci żyjących w grzechu i niewierze, wówczas w ich imieniu winniśmy wzbudzić żal doskonały i ofiarowywać Bogu zadośćuczy­nienie. Wtedy Dar Wody obmyje dogłębnie i oczyści dusze, lecząc nawet najgłęb­sze rany. Natomiast strumień Krwi Najświętszej, w którym Pan pragnie, byśmy po obmyciu zanurzali siebie i braci naszych, oczyszczone dusze uświęci i upodobni do Boga, Ojca naszego i Stwórcy, na miarę otwarcia w wierze serc naszych.

Opracował ks. Adam Skwarczyński
R., 20 stycznia 2015 roku.

[1]Prawosławna mistyczka, której ręką posługuje się sam Chrystus, by pouczać cały Kościół o swoich pragnieniach, o prawdziwym ekumenizmie, o swoim powtór­nym przyjściu i przygotowaniu do niego. Jej książki (w Polsce wydane przez Vox Domini pod tytułem „Prawdziwe Życie w Bogu”), zostały pozytywnie przyjęte przez Watykan, zwłaszcza po wyjaśnieniach, jakich udzieliła Vassula kard. Ratzin­gerowi.

Pobierz całość pdf: Ks. Adam Skwarczyński: Iskra II za cały świat (kliknij pobierz)

***

Biblia w rok – czytania na 21 stycznia

Advertisements
Ten wpis został opublikowany w kategorii Wydarzenia i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

60 odpowiedzi na „Ks. Adam Skwarczyński: Iskra II za cały świat

    • Betula pisze:

      Modlitwa do Boga Ojca, którą podyktował Pan Jezus Vasuli, jest ona na uśmierzenie gniewu Bożego i oddalenie kary.

      11.02.2013
      Vassula zwróciła się do Czytelników podyktowanych jej Orędzi, aby wrócili do odmawiania modlitwy podyktowanej przez Pana w listopadzie 2009 roku z okazji 24 rocznicy dania pierwszych Orędzi dla świata:

      „Zwróć się do Mnie …Vassulo w ten sposób:

      Czuły Ojcze, nie wylewaj Twojego gniewu na to pokolenie, aby nie zginęło zupełnie.

      Nie wylewaj na Twoje stado rozpaczy i niepokoju, albowiem wtedy wody wyschną i natura zwiędnie.

      Wszystko upadnie wobec Twojego gniewu nie pozostawiając po sobie żadnego śladu.

      Żar Twojego Tchnienia podpali ziemię, zamieniając ją w ugór!

      Ponad horyzontem ukaże się gwiazda. Noc zniszczeje i popiół spadać będzie jak śnieg zimą, pokrywając Twój lud niczym zjawy.

      Miej Miłosierdzie dla nas, Boże, i nie osądzaj nas surowo.
      Wspomnij na serca, które radują się w Tobie, a Ty – w nich!

      Wspomnij na Twoich wiernych i nie dopuść, by Twoja Ręka spadła na nas z mocą,

      W Twoim Miłosierdziu podźwignij nas raczej i umieść Twoje nakazy w każdym sercu. Amen

      vassula.pl

  1. Marek pisze:

    Ja mam pytanie co do umartwienia ciała .
    Od 2 miesięcy co piątek robię sobie post (woda i chleb ) , cały styczeń bez alkoholu , i zastanawiam się czy umartwieniem które mogę ofiarować Maryi może być np codzienne bieganie z 4km ??? Czy można to zaliczyć jako umartwienie jej ofiarowane? Ogólnie nie jestem fanem biegania i biegam tak 2km raz na tydzień .

  2. wobroniewiary pisze:

    ❤ Alicja "ŚWIADECTWO" cz. IV sob. 29.08.1987, godz. 21.50

    – Powiedziano mi, że będąc na rekolekcjach, modliłam się półgłosem w nocy podczas snu. Nie wiedziałam, że może być tak, gdy nic nie wiem.
    † Duch Święty modli się w tobie, gdy jesteś zjednoczona ze Mną, także wtedy, gdy świadomość twoja śpi.
    – Dziękuję Ci za tą łaskę.

    † Dusza ludzka rzeczywiście może być świątynią Boga, gdy Mu się odda. Każdy człowiek powołany jest do takiego stanu.

    – Dusza się wyrywa do Ciebie, a musi tu tkwić.

    † Do czasu narodzin do wolności w pełnym zjednoczeniu ze Mną.

    – Czy nadal powinnam przekazywać Twoje Słowa mojemu ojcu duchowemu?

    † Dziecko Moje, a czy w jakikolwiek sposób dałem ci zrozumieć, że powinnaś przerwać? Jeśli coś zaistniało z Mojej woli, to ty nie masz prawa tego niszczyć. Wszelkie sprzeciwianie się Mojej woli jest bezprawiem. A bezprawie jest złem i grzechem.

    Bądź zawsze gotowa przyjmować i przekazywać Moje Słowa. Staraj się rozwijać ten Mój dar, czuwając stale przy Mnie w gotowości słuchania. Nie porównuj się z nikim. Każdy człowiek jest niepowtarzalny, ty także. Do każdego mówię inaczej. Każdy ma inne posłannictwo odpowiadające jego możliwościom.

    – Chwilami lękam się Ciebie.

    † Miłości nie trzeba się lękać. Jedynie zła. Ale, gdy jesteś cała we Mnie, zła także nie musisz się bać. Będąc duszą we Mnie, cała jesteś we Mnie i jesteś wolna, bo nie istnieją wtedy żadne zagrożenia. Jest Miłość i pokój.

    – Pozwól mi tak zawsze być w Tobie.

    † Ależ Ja tego pragnę. Jedynie twoja nieostrożność pozbawia cię tego stanu.

  3. wobroniewiary pisze:

    Dzisiejszy Psalm jest niesamowity….

    ….Ty zapisałeś moje życie tułacze
    i przechowałeś łzy moje w swej sakwie,
    czyż nie są spisane w Twej księdze?
    Odstąpią moi wrogowie w dniu, gdy Cię wezwę.
    Po tym poznam, że Bóg jest ze mną.

    W Bogu pokładam nadzieję, nie będę się lękał,
    cóż może uczynić mi człowiek?
    Wiążą mnie, Boże, śluby, które Ci złożyłem,
    Tobie oddam ofiary pochwalne.

    https://ewangeliadlanas.wordpress.com/2016/01/21/21-stycznia-wspomnienie-obowiazkowe-sw-agnieszki-dziewicy-i-meczennicy/

  4. wobroniewiary pisze:

    Nowenna do Miłosierdzia Bożego

    Pragnę – powiedział Pan Jezus do Siostry Faustyny – abyś przez te dziewięć dni sprowadzała dusze do zdroju Mojego miłosierdzia, by zaczerpnęły siły i ochłody, i wszelkiej łaski, jakiej potrzebują na trudy życia, a szczególnie godzinie śmierci. W każdym dniu przyprowadzisz do Serca Mego odmienną grupę dusz i zanurzysz je w tym morzu miłosierdzia Mojego. A Ja te wszystkie dusze wprowadzę w dom Ojca Mojego (…). W każdym dniu prosić będziesz Ojca Mojego przez gorzką mękę Moją o łaski dla tych dusz.

    Dzień pierwszy

    Dziś sprowadź Mi ludzkość całą, a szczególnie wszystkich grzeszników, i zanurzaj ich w morzu miłosierdzia Mojego, a tym pocieszysz Mnie w gorzkim smutku, w jakim pogrąża Mnie utrata dusz.

    Jezu najmiłosierniejszy, którego właściwością jest litować się nad nami i przebaczać nam, nie patrz na grzechy nasze, ale na ufność, jaką mamy w nieskończoną dobroć Twoją, i przyjmij nas wszystkich do mieszkania najlitościwszego Serca swego, i nie wypuszczaj nas z niego na wieki. Błagamy Cię przez miłość Twoją, która Cię łączy z Ojcem i Duchem Świętym.

    Ojcze Przedwieczny, spójrz okiem miłosierdzia na ludzkość całą, a szczególnie na biednych grzeszników. Ludzkość ta jest zamknięta w najlitościwszym Sercu Jezusa i dla Jego bolesnej męki okaż nam miłosierdzie swoje, abyśmy wszechmoc miłosierdzia Twego wysławiali na wieki wieków. Amen.
    https://www.faustyna.pl/zmbm/nowenna-do-milosierdzia-bozego/

  5. Justyna pisze:

    Apeluję do administratorki, żeby nie zamieszczała fałszywych …. edycja

  6. babula pisze:

    Podzielę się czymś ale też się zapytam 🙂
    Rano: przytulić się w myśli do swojego Anioła Stróża, uścisnąć go, uśmiechnąć się do niego. Wziąć go za rękę i stanąć przed Matką Bożą.
    Mamo nasza prosimy Cię wraz z moim Aniołem abyś wezwała wszystkich aniołów stróżów na całej Ziemi, wszystkich mieszkańców nieba, wszystkie dusze czyścowe wspierające nas swoją modlitwą i cierpieniem i abyś przeszła przez całą Ziemię i zamknęła drzwi szatanowi w ludzkich sercach, abyś zamknęła mu drzwi wszędzie tam gdzie jest wzywany przez swoich wyznawców szczególnie w czasie mszy satanistycznych i innych nieczystych obrzędów.
    Pan Bóg oddał nam Ziemię więc w imieniu wszystkich ludzi proszę byś ją uwolniła od zła.
    Cały ten zaczynający się dzień pragnę zamienić w Pieśń Miłości i przez Twoje ręce ofiarować go Jezusowi. Boże w Trójcy Św. Jedyny Tobie oddaję Ciało i Krew Duszę i Bóstwo Jezusa w połączeniu z wszystkimi moimi pracami, modlitwą radościami i smutkami tego dnia.
    (i ruszamy do swoich obowiązków. Niech się rozpocznie Ofiara)
    Opisałam słowami to co sobie wyobrażam. Jednocześnie mam świadomość, ze cała moja ofiara jest tak nędzna…że nie mam słów..no nie mam.
    Mam pytanie do Ks. Adama: widzę przed sobą jak by dwie drogi. Obie mają ten sam początek: to moje podstawowe tzw. obowiązki stanu, które wypełniam + modlitwa i krótka „rozmowa” z Panem Jezusem. Potem pozostaje czas wolny, który może być wypełniony dodatkową modlitwą (oprócz tej codziennej zajmującej mi ok. 50 min), rozważaniem tajemnic różańcowych, czytaniem Pisma Św. I literatury religijnej lub innymi dozwolonymi przyjemnościami (książki, komputer). Mam ogromne trudności z wejściem na tę pierwszą drogę i wciąż mi się wydaje że nie robię nic złego pozostając na drugiej (przyjemności dozwolone). Nie da się ukryć, ze np. książki (mało ambitna literatura ) są formą ucieczki przed kłopotami, rzeczywistością, która tak mnie zmęczyła, że pod wieczór chcę o niej zapomnieć. Czy ja marnuję swoje życie?

  7. wobroniewiary pisze:

    ❤ Alicja "POUCZENIA" sob. 12.10.1991, godz. 10.05

    † Kochać ludzi to nie znaczy przeżywać stany emocjonalnej radości z powodu tego, że zaspokoili twoje pragnienia. Kochać ludzi to znaczy świadczyć im dobro, które prowadzi ich do Nieba niezależnie od uczuć i emocji, jakie zjawiają się w twoim sercu.

    • babula pisze:

      ja to wiem 🙂 Mnie nie chodzi o uczucia ale o czyny! Chodzi o to , że zawsze można zrobić więcej. Rozumiem też, ze w tym dążeniu do „robienia więcej” należy zachować umiar podobnie jak we wszystkim. To co robię w jakiś sposób wyraża też to kim jestem, jaka jestem. Powinno też być zgodne z poczuciem wolności, która prawdziwa jest tylko w Bogu. A ja nie chcę wejść w rodzaj działania, który jest nie dla mnie i przekształca mnie w osobę, której Bóg nie zaplanował.

  8. wobroniewiary pisze:

    ❤ Alicja "POUCZENIA" sob. 19.10.1991, godz. 10.05

    † Twoim schronieniem jest Moje Serce, a osłoną ramiona Matki. Chcę, abyś żadnej mocy ani żadnych sposobów obrony nie szukała w sobie. Bóg twój jest jedyną ostoją i w Nim miejsce twoje: spokojne, bezpieczne, dobre. Dusza należy do Boga, a skoro dostęp do niej ma ktoś inny, to znaczy, że pozostało coś, czego nie oddałaś i przez co on wchodzi, by cię niszczyć. Lub czego nie oddajesz ciągle z prostotą i ufnością dziecka

    Ta walka wewnętrzna jest kosztem, jaki ponosi człowiek za swoją samodzielność, za odłączanie się ode Mnie, choć przyszedłem na świat i jestem z ludźmi po to, aby przywrócić im jedność z Bogiem. Ja jako Człowiek nauczyłem się posłuszeństwa przez to, co wycierpiałem. Ciebie też to nie ominie ani nikogo z tych, którzy pragną być synami.

    Łk 12 Kwas faryzeuszów. Męstwo w ucisku "Kiedy wielotysięczne tłumy zebrały się koło Niego, tak że jedni cisnęli się na drugich, zaczął mówić najpierw do swoich uczniów: «Strzeżcie się kwasu, to znaczy obłudy faryzeuszów. Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie wyszło na jaw, ani nic tajemnego, co by się nie stało wiadome. Dlatego wszystko, co powiedzieliście w mroku, w świetle będzie słyszane, a coście w izbie szeptali do ucha, głosić będą na dachach. Lecz mówię wam, przyjaciołom moim: Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, a potem nic więcej uczynić nie mogą. Pokażę wam, kogo się macie obawiać: bójcie się Tego, który po zabiciu ma moc wtrącić do piekła. Tak, mówię wam: Tego się bójcie! Czyż nie sprzedają pięciu wróbli za dwa asy? A przecież żaden z nich nie jest zapomniany w oczach Bożych. U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli. A powiadam wam: Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych; a kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bożych. Każdemu, kto mówi jakieś słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie przebaczone, lecz temu, kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie przebaczone. Kiedy was ciągać będą do synagog, urzędów i władz, nie martwcie się, w jaki sposób albo czym macie się bronić lub co mówić, bo Duch Święty nauczy was w tej właśnie godzinie, co należy powiedzieć»".

  9. beat pisze:

    Witam
    Pan Jezus do Vassuli powiedzial ze jest Elliaszem naszych czasow a Oredzia sa przygotowaniem do paruzji.Te Oredzia sa cudem i wielkim darem dla ludzkosci wszystko sie wypelnia co Pan Jezus przekazal Vassuli.


  10. Anna pisze:

    Akt Intronizacji Jezusa Chrystusa jest już prawie gotowy
    Jak dowiedział się nieoficjalnie portal Prawy.pl sam dokument uroczystego Aktu Intronizacji jest już niemalże całkowicie przygotowany. Wprowadzane są jedynie nieznaczne poprawki. Intronizacja Jezusa Chrystusa ma nastąpić jako końcowe wydarzenie obchodów 1050 rocznicy Chrztu Polski.

    Kilka lat temu powstał Zespół do spraw Ruchów Intronizacyjnych przy Komisji Episkopatu Polski, którego przewodniczącym jest ks. bp. Andrzej Czaja. Wprawdzie nie udało nam się dotrzeć do treści samego Aktu, która obecnie jest utrzymywana w ścisłej tajemnicy, jednakże z relacji osób, które miały możliwość zapoznania się z nim wynika, iż jest to „piękny i ważny w treści projekt Aktu Intronizacji”.

    – Idea Intronizacji w Polsce Jezusa Chrystusa odżywa! – nie kryje radości poseł Artur Górski (PiS), który kilka lat temu złożył na ręce Marszałka Sejmu podpisany przez kilkudziesięciu posłów projekt uchwały sejmowej, dotyczący potrzeby przeprowadzenia w Polsce Intronizacji Chrystusa Króla.

    http://www.prawy.pl/wiara/12381-akt-intronizacji-jezusa-chrystusa-jest-juz-prawie-gotowy

    • Maggie pisze:

      Och, gdyby Intronizacja tak nastąpiła już na uroczystościach w Poznaniu, albo podczas bytności papieża Franciszka na na ŚDM … No, ale temperuję siebie słowami kolędy: ach witaj Zbawco z dawna żądany, 4 tysiące lat wyglądany … – przecież to „ciut” mniej niż 4 tysiące lat.
      Jezus jest Panem!

    • AnnaSawa pisze:

      …..że tak wtrącę, teraz przyszło mi do głowy, że choroba Pana posła Artura Górskiego może być aktem ofiarowania za tą sprawę. Proszę też wszystkich gorąco o modlitwę za Pana Posła.

  11. Sebro pisze:

    Dawno nie było więc dziś zrobię mały „update” na temat naszego rodzinnego doświadczenia jakim jest choroba Kasi.
    29 grudnia miała ostatnią chemię i 11 stycznia byliśmy wykonać niezbędne badania. W miniony wtorek byliśmy u pani onkolog na sprawdzenie wyników. Pani doktor była zaskoczona tak dobrą reakcją na chemię. Nastąpiła całkowita regresja. Guzów już nie ma, pozostało jedynie 1,5 cm zagęszczenie tkanki o charakterze nowotworowym. Dostaliśmy skierowanie do szpitala na oddział chirurgii onkologicznej. Pojechaliśmy obgadać sprawę z chirurgiem i już w poniedziałek 25 stycznia wiozę Kasię do szpitala na operację. Operacja będzie wyglądała inaczej niż planowano na początku, bo wcześniej była mowa o całkowitej amputacji. Dziś mówią już o podskórnym zabiegu wycięcia tego diabelstwa z jednoczesną rekonstrukcją piersi. Zatem jest postęp w leczeniu. Pan Bóg prowadzi i uczy nas w tym wszystkim zaufania.
    Po operacji w zależności od wyniku histopatologicznego będzie podjęta decyzja o rodzaju dalszego leczenia.
    Jest dobrze, ale żeby całkowicie zamknąć temat potrzebujemy nadal przyjaznych duszyczek, które będą się modlić w intencji Kasi.
    Bóg zapłać.

    • Maria z Warszawy pisze:

      @Sebro, będzie dobrze, wszystko będzie dobrze. Jak bardzo jesteś kochany Panie nieba i ziemi za wszystko, co nam dajesz. Boże nasz Ty wiesz, że bez Ciebie ………..

    • Sylwia2 pisze:

      Na mnie tez możesz liczyć:-)

    • Sebro pisze:

      Dziękuję Wam wszystkim 😉

    • BKCD pisze:

      Witaj bardzo się cieszę z owoców modlitwy i leczenia chciałam podzielić się wskazówką dla Ciebie Sebro i osób które zmagają się z podobnymi sytuacjami . U mnie w bliskim otoczeniu zachorował ktoś na raka i znależliśmy 7 osób przyjaciół czy z rodziny znajomych którzy przez pewien czas przyjmują Komunię w intencji chorej i też można dodać o światło Ducha Św dla Lekarzy przy operacji i w leczeniu np Franek poniedziałek , Zuzia wtorek , Renata środa i do niedzieli . Była taka sytuacja że medycyna powiedziała nie ma żadnych szans na leczenie i po paru tyg takiej modlitwy zdarzył się cud i wyniki tak się poprawiły że lekarze zaproponowali kontynuacje leczenia aż tak było z tą osobą źle . W sumie taką modlitwę można też modlić się w innych intencjach znaleźć kilka osób albo na różańcu każdy ma jeden dziesiątek tu wielką siłę ma modlitwa w rodzinie więzy krwi to kiedyś zaproponował nam Kapłan żeby zacząć od takiej modlitwy
      Czytając dzienniczek Siostry Faustyny znalazła bardzo dobrą modlitwę dla osoby chorej
      Czternastego kwietnia czułam się tak źle, że z trudem wstałam na mszę św. Gorzej się czułam chora aniżeli wtenczas, kiedy mnie wysłano na kurację. Wielkie miałam rzężenie i chrapanie w płucach, i dziwne bóle. Kiedy przyjęłam Komunię św., sama nie wiem dlaczego, a raczej jakoby coś mnie przynagliło do tej modlitwy i zaczęłam się modlić w ten sposób: Jezu, niech Twoja czysta i zdrowa krew zakrąży w organizmie moim schorzałym, a ciało Twe czyste i zdrowe niech przemieni moje schorzałe ciało i niech zapulsuje we mnie zdrowe i silne życie, jeżeli jest wolą Twoją świętą, abym przystąpiła do dzieła tego, a będzie mi to znakiem wyraźnym woli Twojej świętej.
      Kiedy się tak modliłam, nagle uczułam jakby szarpnięcie całym organizmem i uczułam się nagle zupełnie zdrowa. Oddech mam czysty, jakbym nigdy na płuca nie chorowała, i bólu nie czuję, a to mi jest znak, że mam przystąpić do dzieła.
      Dz 1089
      Pozdrawiam i pamiętam

  12. Małgosia pisze:

    Górniak usuwa tatuaż, bo wraca do Kościoła
    Edyta Górniak (43 l.) podjęła ważną decyzję. Postanowiła, że w nowym roku usunie tatuaż, który ma na nadgarstku. Wprawdzie zdobi jej ciało od 5 lat, ale artystka już się z nim nie utożsamia i chce się odciąć od przeszłości.
    Teraz, kiedy Edyta wróciła na łono Kościoła katolickiego, nawiązujący do buddyzmu tatuaż na nadgarstku przestał być dla niej ważny.

    • Małgosia pisze:

      Tatuaż = znak przynależności. Ale do czego?
      W prymitywnych kulturach wykonywanie tatuażu należało często do szamanów oraz innych pogańskich kapłanów i kapłanek, zaś sama ta praktyka była uważana za akt magiczny, mający na celu (w zależności od poszczególnych wierzeń): wywoływanie lub wypędzenie duchów; prośba o ochronę skierowana do zwierząt, bożków, sił przyrody i kosmosu; ochronę przed czarami i urokami; zachowanie młodości bądź uzyskanie nadludzkiej siły, etc. Tatuaże były też traktowane jako symbol oddania się poszczególnym bóstwom czy swoisty znak pozwalający na identyfikację danej osoby w zaświatach.
      http://gosc.pl/doc/2477762.Tatuaz-nasz-powszedni

  13. Darek pisze:

    Po raz pierwszy popieram Kukiza a nie PIS

    Ruch Kukiz’15 ogłosił rozpoczęcie zbiórki podpisów pod wnioskiem o referendum ws. nieprzyjmowania imigrantów. – Polska to nasz dom i to my powinniśmy decydować, kto obok nas będzie w nim mieszkał – oświadczył lider Ruchu Paweł Kukiz.

    – Rozmowa z premier Beatą Szydło w KPRM utwierdziła mnie w przekonaniu, że PiS – tak jak Platforma – prowadzi politykę proimigracyjną, która jest szkodliwa dla Polski i Polaków. PiS w kampanii wyborczej wyraźnie opowiadał się przeciwko przyjmowaniu imigrantów, a w tej chwili premier mówi, że podtrzymujemy zobowiązania rządu Ewy Kopacz – powiedział Kukiz na konferencji prasowej w Sejmie.

    Lider Ruchu Kukiz’15 i szef klubu sejmowego tego ugrupowania uczestniczył w kancelarii premiera w spotkaniu premier Beaty Szydło z przewodniczącymi klubów parlamentarnych.

    • beat pisze:

      Polska powinna przyjac przesladowanych chrzescjan ktorzy sa nekani nawet w obozach dla uchodzcow na calym swiecie a nawet w Niemczech Prosze zapoznac sie z faktami ktore podaje Open Dooris wstrzasajace.

    • Maggie pisze:

      Darku, oni tj większość parlamentarna, muszą przejąć pewne zobowiązania, bo taka już polityka … ALE w sprawie imigrantów postawa obywateli, którą sugeruje p.Kukiz, otwiera rządowi jakby pomocną furtkę, którą może zatrzasnąć przed nosem nieporządanych „gości”,mówiąc NIE, SORRY, obywatele są przeciwni obawiając się o bezpieczeństwo, życie, narzucanie obcych zwyczajów, terroryzm etc. Dyplomacja i układy czasem i tak wyglądają.
      Dobrze, że taka inicjatywa wyszła.

      • Sebro pisze:

        Jestem tego samego zdania. Rząd nie może się z pewnych rzeczy wycofać. I tu pomocną dłoń wyciąga Kukiz z wnioskiem o referendum. Wszystko w tonie sprzeciwu wobec PiS ale to tylko lepiej będzie wyglądało na arenie międzynarodowej, że sprzeciw to jest akcja obywatelska. W polityce trzeba działać biblijnie „bądźcie łagodni jak gołębice i przebiegli jak węże”.

  14. duszyczka pisze:

    Odnośnie porannej modlitwy podanej przez babulę napiszę i ja swoją. Parę lat temu przeczytałam gdzieś, jak ważne jest oddawanie, ofiarowanie Bogu całego rozpoczynającego się dnia. Zwykłe nasze czynności, jak nawet zamiatanie może być uświęcone. Od bardzo dawna ją mówię codziennie rano i mam takie przeczucie, że bez niej mój dzień będzie zmarnowany, bez żadnej ofiary od serca dla Boga, a przecież tak niewiele trzeba, aby najdrobniejsza czynność była modlitwą.
    Ojcze, Przedwieczny Boże, pragnę ofiarować Ci cały swój dzień.
    Wszystkie swoje myśli, słowa i uczynki. Każdy swój krok, ruch, oddech, wolę, a nawet śmierć w łączności z Przenajdroższą Krwią i Ranami Chrystusa przez Niepokalane Serce Maryi, aby godne były Twojego Majestatu, dla większej chwały Twojej oraz jako zadośćuczynienie za grzechy moje i całego świata i za dusze w czyśćcu cierpiące i te, które znikąd ratunku nie mają.
    Potem odmawiam akt wiary, nadziei i miłości.

    • wobroniewiary pisze:

      A ja nie zacznę dnia i modlitw bez tej pierwszej modlitwy duszy-ofiary:

      Boskie Serce Jezusa, ofiaruję Ci przez Niepokalane Serce Najświętszej Maryi Panny wszystkie modlitwy, sprawy, prace i krzyże oraz cierpienia dnia dzisiejszego jako wynagrodzenie za grzechy moje i całego świata. Łączę je z tymi intencjami w jakich Ty ofiarowałeś się za nas na krzyżu i ofiarujesz się codziennie na ołtarzach całego świata. Ofiaruję Ci je za św. Kościół katolicki, za Ojca Świętego, a zwłaszcza na intencje miesięczną, oraz na intencję misyjną, jako też na intencje dziś potrzebne, za moich krewnych, tak żywych jak i zmarłych, za Przyjaciół, za Czytelników WOWiT, za osoby, które proszą mnie o modlitwę, i którym obiecałam modlitwę, za moich opiekunów duchowych, za biskupów i za kapłanów, których duchowo adoptowałam.
      Pragnę też zyskać wszystkie odpusty jakich dostąpić mogę i ofiaruję Ci je za dusze w czyśćcu cierpiące

  15. babula pisze:

    Chyba jakiś dobry człowiek przeczytał mój wcześniejszy wpis i się pomodlił bo tak mi pojaśniało dzisiaj w umyśle i na serduchu 🙂 Dziękuję serdecznie! Niech Pan błogosławi +

  16. Jan Antoni pisze:

    Czy modlic sie za caly Swiat czy za Polskę? Trzebaby się oprzec co mówi Jezus z Maryją przez Proroków. Przez ojca Juliusza Mancinellego Maryja powiedziała aby się modlić za Polskę a będzie nam miłościwą. Przez Adama Człowieka mówiła Maryja że Intronizacja ma się zacząć od Polski a Polska ma się stać przykładem dla innych narodów. Tak więc raczej należałoby skupić intencje ludzi z całego świata na modlitwie za Polskę aby pokonać tu szatana w sercach ludzi a potem będziemy się modlić za inne narody. To jest podobnie jak w walce militarnej żeby wygrać bitwę trzeba najpierw skoncentrować siły w jednym miejscu, bo w rozproszeniu nikt nie wygra.

  17. Pingback: ….Jeśli zaś chodzi o królestwo Boga – dążąc do intronizacji Jezusa jako Króla Polski, i to w sposób oparty na Jego własnych wskazówkach i żądaniach, przekazanych nam przez Rozalię Celakównę, obieramy najwłaściwszą drogę, a tym samym

  18. Pingback: 2 lutego 2016 – orędzie Królowej Pokoju oraz informacje o powstającym zakonie Apostołów Czasów Ostatecznych | W obronie Wiary i Tradycji Katolickiej

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s