Ks. Adam Skwarczyński: Jak rozważam odkupieńczą ofiarę Jezusa Chrystusa

Czy Jezus mógłby wymagać wzięcia i niesienia za Nim krzyża, gdyby sam go nie niósł każdego dnia, a nie dopiero w Wielki Piątek? Jeśli przez „krzyż” rozumiemy przekreślenie osobistego szczęścia, własnych upodobań, odmawianie swojemu ciału tego, czego się ono domagało, a przy tym wyrzeczenie się pełnienia własnej woli w duchu bezwzględnego posłuszeństwa Ojcu – niewątpliwie każdy dzień życia Jezusa był „ukrzyżowany”. Zwierzy się włoskiej mistyczce Marii Valtorcie, że nic tak nie wyniszczyło Jego serca, jak przebywanie z Judaszem, którego nie wybrał, lecz tolerował, ulegając jego natarczywemu wpraszaniu się do grona apostołów. To było starcie Miłości z nienawiścią, Prawdy z kłamstwem i obłudą, Miłosierdzia ze skrajnym egoizmem i chciwością złodzieja, Nieskalanej Czystości z brudem cudzołożnika. W tym starciu ani przez chwilę serce Boga-Człowieka nie zwróciło się przeciwko Judaszowi, lecz pozostało sobą. Miłość wzgardzona, znienawidzona i zdradzona pozostała Miłością! A iluż takich Judaszów będzie musiała Miłość znosić do końca świata? Miliardy? Czyż więc może nas dziwić, że z obrazów i figur Jezusa dzisiaj płyną krwawe łzy…?

JAK ROZWAŻAM ODKUPIEŃCZĄ OFIARĘ JEZUSA

       Czerpię z różnych źródeł, niektóre z nich zasygnalizuję. Piszę to na jak największą chwałę Boga i dla pożytku własnego i bliźnich. Błagam Ducha Świętego o światło i odpowiednie słowa.

Całe życie Jezusa było związane z cierpieniem, począwszy od pierwszego aktu odkupieńczego posłuszeństwa Ojcu, jakim było przyjęcie przez Niego, Słowo Ojca, ludzkiej natury w łonie Najświętszej Maryi Dziewicy. Dla Niego Ojciec stworzył Raj, a On musiał przyjść na świat skażony grzechem, buntem, na ziemię rodzącą osty i ciernie. Maryja była z Nim zjednoczona bardziej duchem niż ciałem, więc nosząc Go w łonie, czyniła to jako Matka Odkupiciela, świadoma Bożych zamiarów, przeznaczeń, proroctw. Już wtedy towarzyszyła Mu w drodze, która miała zakończyć się na Golgocie, a On towarzyszył Jej we wszystkich chwilach trudnych i bolesnych. Jedną z nich były dni ogromnej męki Józefa, który zamierzał opuścić Ją potajemnie, nieświadom Bożej tajemnicy.

Od chwili narodzenia w Betlejem zaczyna się już postrzegalna droga krzyżowa: zima, odludzie, nieludzkie warunki, w jakich przyszło żyć w pierwszych dniach, zanim Święta Rodzina nie znalazła mieszkania. Ból i krew przy obrzezaniu. Wkrótce potem ucieczka na obczyznę, na pustynię. Wdrażanie się do ciężkiej pracy stolarza, źle opłacanej, tak że nieraz w domu nazaretańskim brakowało chleba. Wreszcie bolesne pożegnanie z Matką, gdy Jezus rozpoczął swoje wędrówki. Odrzucenie przez nazaretańczyków, którzy chcieli Go nawet zabić, gdy podrażnił ich pychę i wygórowane ambicje. Stryjeczni bracia będą Go nieraz nachodzić i próbować ściągnąć do domu, by opiekował się Matką. Matka natomiast będzie z trwogą nasłuchiwać wieści o Synu, coraz bardziej znienawidzonym i atakowanym przez starszyznę Izraela…

„Kto nie bierze swojego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien” – te zdumiewające słowa słyszą uczniowie Jezusa. Wiedzą doskonale, że niesienie własnego krzyża to droga do śmierci na nim, najbardziej hańbiącej w tamtych czasach – do śmierci niewolnika, wyjętego spod prawa, albo zbrodniarza, który nie może liczyć na miłosierdzie władzy. Te szokujące słowa Mistrza padły z Jego ust wtedy, gdy Jego uczniowie nie znali jeszcze tajemnicy Jego krzyża. Nie mieli pojęcia o misterium Jego śmierci, w oczach otoczenia tak hańbiącej, lecz w oczach Ojca i Jego aniołów odkupieńczej i prowadzącej do uwielbienia; o tajemnicy Jego paschy – przejścia przez śmierć do życia. Może już wtedy ci, którzy w Jego ziemskim królestwie widzieli siebie u Jego boku, chcieli odejść…? Tak jak później uczynią to ci, którzy zgorszą się Jego zaproszeniem do spożywania Jego ciała i krwi wówczas, gdy jeszcze nie będą znali tajemnicy mszalnego przeistoczenia chleba i wina…?

Czy Jezus mógłby wymagać wzięcia i niesienia za Nim krzyża, gdyby sam go nie niósł każdego dnia, a nie dopiero w Wielki Piątek? Jeśli przez „krzyż” rozumiemy przekreślenie osobistego szczęścia, własnych upodobań, odmawianie swojemu ciału tego, czego się ono domagało, a przy tym wyrzeczenie się pełnienia własnej woli w duchu bezwzględnego posłuszeństwa Ojcu – niewątpliwie każdy dzień życia Jezusa był „ukrzyżowany”. Zwierzy się włoskiej mistyczce Marii Valtorcie, że nic tak nie wyniszczyło Jego serca, jak przebywanie z Judaszem, którego nie wybrał, lecz tolerował, ulegając jego natarczywemu wpraszaniu się do grona apostołów. To było starcie Miłości z nienawiścią, Prawdy z kłamstwem i obłudą, Miłosierdzia ze skrajnym egoizmem i chciwością złodzieja, Nieskalanej Czystości z brudem cudzołożnika. W tym starciu ani przez chwilę serce Boga-Człowieka nie zwróciło się przeciwko Judaszowi, lecz pozostało sobą. Miłość wzgardzona, znienawidzona i zdradzona pozostała Miłością! A iluż takich Judaszów będzie musiała Miłość znosić do końca świata? Miliardy? Czyż więc może nas dziwić, że z obrazów i figur Jezusa dzisiaj płyną krwawe łzy…?

Skoro już wspominamy Judasza, zajrzyjmy do Wieczernika. Tam dopiero ujrzymy, na co zdobywa się Miłość: Jezus pełni wobec niego rolę najniższego sługi (w domach bogaczy byli to niewolnicy), obmywając stopy Judasza i całując je, ale także daje opętanemu samego siebie pod postaciami chleba i wina! Daje nie tylko swoje ciało, ale także swoją duszę ze wszystkimi najtkliwszymi uczuciami, jak najlepszemu przyjacielowi.

Nie mam wątpliwości, że „picie krwi” dla Żydów tamtych czasów oznaczało „picie duszy”, która według nich znajdowała się we krwi. W tym świetle Bóg uczynił coś niesłychanego, a dla uczniów szokującego: postawił człowieka na równi ze sobą, dając mu do spożycia to, co należało się wyłącznie Bogu. Aby „nie pić duszy”, Żydzi wykrwawiali do końca baranki oraz inne zwierzęta, przeznaczone do spożycia. Jezus swoją duszę ofiarował na krzyżu zarówno Ojcu, jak i nam, czego potwierdzeniem było Jego wykrwawienie na drodze krzyżowej i na krzyżu, i to do ostatniej kropli, wytoczonej z serca włócznią żołnierza. Ofiarował ją całej ziemi z jej mieszkańcami – tej ziemi, która wchłonęła Jego krew…

Czy dusza Jezusa została ukrzyżowana…? Tak, nawet wcześniej niż ciało, bo już w Ogrodzie Oliwnym. Tam ciała Jego nie zraniły narzędzia tortur, a jednak broczyło ono tak obficie krwią, że Maria Valtorta widzi ją nawet jako ciemną wielką plamę na plecach, na czerwonym płaszczu, w świetle kiężyca. Jak straszliwie musiał cierpieć duchowo, skoro całe Jego ciało pokryło się tak obficie krwią! Przed wyjściem na spotkanie zdrajcy obmył ją liśćmi mokrymi od rosy, a resztę starł płaszczem, pozostawiając go na krzaku.
Niewątpliwie jednym z powodów tej męki było osamotnienie, którego doświadczył Jezus przy wielkiej senności wybranych spośród wybranych. „Nawet jednej godziny nie mogliście czuwać ze mną?” – pytał. Właśnie na tę godzinę przygotowałem was swoim przemienieniem na Górze Tabor – zdawał się mówić – więc chyba miałem prawo oczekiwać od was czegoś więcej…?

Ponieważ dzisiaj jest podobnie osamotniony w swoich tabernakulach, z podobnym wyrzutem zwraca się do nas. Może nie do wszystkich swoich uczniów, ale przynajmniej do „wybranych spośród wybranych”, na których zdaje się liczyć. Chyba jednak idea czuwania z Nim, związana z Godziną Świętą w pierwsze czwartki miesiąca, porusza dzisiaj coraz mniejszą liczbę serc Jego uczniów i zanika w Jego Kościele. Pamiętam te lata, gdy adoracja pierwszoczwartkowa była dialogowaną modlitwą, skierowaną do Jezusa w Ogrójcu. Potem coraz częściej stawała się zwykłą adoracją eucharystyczną, pozbawioną tego motywu. Wspominanie tajemnicy Ostatniej Wieczerzy zdominowało ją, a w końcu ideę główną „Godziny Świętej” wykluczyło, tak że chyba prawie nigdzie nie słyszy się o odpowiedzi na pragnienie serca Boga-Człowieka, by doznawać pocieszenia ze strony najbliższych w „Ogrójcu” dzisiejszego świata… Nawet nie uświadamiają sobie – z bólem myślę tu także o kapłanach – oczekiwań ludzkiego serca Jezusa, tysiąc razy bardziej w swoich uczuciach i potrzebach wrażliwego niż nasze, a przy tym zranionego naszym „snem” oziębłości i obojętności, stęsknionego za nami i naszą miłością! Jego wybrani zajmują się wszystkim, tylko nie Nim; nie znajdują nawet chwili, by z miłości dotrzymać Mu towarzystwa w Jego zamknięciu i osamotnieniu! Doszło nawet w ostatnich latach do czegoś, co wydaje mi się absurdalne i obce naszej wielowiekowej tradycji. Oto w księgach liturgicznych zabroniono w Wielki Czwartek („czwartek czwartków”!), po procesjonalnym przeniesieniu Jezusa do bocznego ołtarza adoracji, nawiązywać do Jego agonii w Ogrójcu, a tym bardziej do Jego nocy spędzonej w więzieniu!

Co najboleśniej krzyżowało wówczas duszę Jezusa, pozostanie dla nas na ziemi tajemnicą. Według Valtorty był to głównie widok wszystkich ludzi wszystkich czasów, którzy odrzucą i podepczą Jego miłość, a za swojego pana uznają piekielnego przeciwnika, któremu żadnego prawdziwego dobra nigdy nie będą zawdzięczać. Byłoby to więc bezpośrednie dotknięcie piekła wraz z ogromem wiecznego nieszczęścia, stającego się udziałem odrzucających Miłość. Po co chcesz iść na mękę i śmierć – mógł krzyczeć szatan – skoro i tak to wszystko na nic?! Sam mówiłeś, że szeroka i wygodna droga prowadzi do naszego dolnego królestwa! Zobacz twarze wszystkich tych, którzy Cię odrzucą i na wieki znienawidzą!

Innym rodzajem ukrzyżowania duszy Jezusa mogła być Jego świadomość odrzucenia przez Ojca, jakby zatrzaśnięcia przed Nim wejścia do Nieba, odizolowania na zawsze Syna od Ojca czymś w rodzaju kamiennego sklepienia. O ile pamiętam, coś podobnego twierdził święty ojciec Pio. Jezus pogrążył się wtedy bez reszty w swojej świadomości bycia „tylko człowiekiem”, a do tego „grzesznikiem wszechczasów”. Tak więc na końcu Jego ziemskiego życia ukazałaby się w pełni groza tego, co było dla nas niewidoczne na początku Jego 3-letniej misji Nauczyciela: wchodząc do rzeki Jordan i przyjmując od Jana chrzest pokuty, poczuł na swoich barkach ciężar wszystkich ludzkich win, który w Ogrodzie Oliwnym przywali Go do ziemi i wykrwawi. Doświadczyłby przy tym na sobie tego, co należało się nam, zwłaszcza Adamowi i Ewie: odrzucenia na zawsze od Boga. Być może stanął wobec dylematu: albo odrzucić ten kielich i wrócić w ramiona Ojca, zostawiając ludzkość samej sobie, albo pozostać z nami na zawsze, tracąc Ojca i zjednoczenie z Nim! Misja Odkupiciela mogła Mu się jawić jako utrata Nieba na rzecz wyboru ziemskiego „piekła”! Gdyby tak było, jakże trudno Mu było zgodzić się z wolą Ojca i wypić do dna ten kielich straszliwej męki!

Aby to lepiej pojąć, odwołuję się do doświadczenia służebnicy Bożej Józefy Menendez. Ta zakonnica, wielka ukryta mistyczka, ponad sto razy bywała wciągana przez demony do piekła, więc doskonale poznała jego ohydę i grozę. Jej miłość do Boga była tak wielka, że wyraziła się ona w następującej modlitwie: gdybyś chciał mieć w piekle chociaż jedno stworzenie, które by Cię wśród nienawidzących i przeklinających kochało, jestem gotowa wypełnić Twoją wolę i na zawsze tutaj pozostać… Jej własne „ja” zostało zapewne w ten sposób całkowicie zmiażdżone i unicestwione, ale jej miłość… czyż nie wzniosła się na sam szczyt, z niemożliwego czyniąc możliwe: nawet w miejscu największego nieszczęścia odnajdując szczęście…?

Nie wątpię, że właśnie wtedy, wśród tego straszliwego zmagania się z piekłem i ze sobą, pośpieszyła z pomocą Synowi Maryja. Wcześniej obecna na Ostatniej Wieczerzy (tyle że w izdebce, do której z sali wieczernika wchodziło się po schodkach), teraz znalazła się Ona w domku ogrodnika na zboczu Góry Oliwnej, której część należała do Łazarza z Betanii. Ten domek stanie się później świadkiem Jej wniebowzięcia. W tej tragicznej chwili Jej dusza, zjednoczona z udręczoną bezgranicznie duszą Syna, wniknęła w „kamienne Niebo” i runęła do stóp Ojca, wypraszając Synowi anioła wspomożyciela i pocieszyciela. Ten anioł był jakby żywym listem od Ojca, zapewniającym o Jego miłosiernej miłości i dodającym siły do podjęcia ostatecznej decyzji. Archanioł Gabriel (wg Valtorty) umocnił Jezusa, na co zresztą wskazywałoby jego imię „Moc od Boga”, mianowicie roztoczył przed Jezusem widok przeciwny „piekielnemu”. On to ukazał Odkupicielowi twarze wszystkich ludzi, którzy nawrócą się i przyjmą dar wiecznego zbawienia, odpowiadając Bogu swoją miłością. Na pewno ukazał i moją twarz…

Podobny moment najwyższej duchowej udręki, „ukrzyżowania duszy” Chrystusa, mógł nastąpić na Golgocie w ostatnich chwilach Jego życia. Wskazywałaby na to nieskończenie bolesna Jego skarga: „Boże mój, Boże, czemuś Mnie opuścił?” Nikt z nas nigdy nie pojmie nieskończonej miłości, która jednoczy Trzy Osoby Boskie. Utrata choćby na mgnienie oka świadomości tego zjednoczenia z Ojcem musiałaby być dla Syna najstraszliwszą agonią! Dla Tego, który jest Miłością i Życiem, mogła być jakby rozsypaniem się w nicość, spopieleniem własnej osobowości! A zarazem jakby rozdarciem łona Trójjedynego Boga, naruszeniem absolutnej Jedności, czymś jak agonia dla całej Nieśmiertelnej Trójcy, w którą jak miecz obosieczny wbiła się swoim ostrzem ludzka natura Syna…

Stajemy tu wobec pytania: czy aż tak straszliwa musiała być męka Odkupiciela, ofiarowana Ojcu, by darował nam winy i otworzył Niebo?! Sam Jezus nam to wyjaśnia w pismach Valtorty w sposób nie pozostwiający złudzeń. Wszystkie winy wszystkich ludzi mogły zostać przez Niego zmazane jednym aktem posłuszeństwa wobec Ojca, a więc i jedną kroplą krwi, z wyjątkiem winy pierworodnej. Nasi Prarodzice kochali Boga w sposób dla nas wprost niepojęty, absolutnie święty, pełny i doskonały, całą mocą swojej nieskalanej i przebogatej natury, w pełni ubogaconej łaską. Odrzucenie Boga i pójście za szatanem było więc z ich strony tak niebotycznym buntem i podeptaniem Miłości, że trzeba było aż tak straszliwego wyniszczenia Boga-Człowieka, by mogło dokonać się Odkupienie. I chyba dlatego Kościół nazywa w Liturgii Paschalnej to największe nieszczęście, tę winę, „szczęśliwą”, gdyż to krańcowe wyniszczenie Jezusa (po grecku kenosis, kenoza) pozwoliło nam choć w części pojąć, kim jesteśmy dla Stwórcy i jak nieskończone jest Jego Miłosierdzie. To ono kazało Mu aż za taką cenę rzucić się nam na ratunek, byśmy mogli odzyskać utracone w Raju Niebo. Jak wiemy, od naszego wyjścia z Raju aż do śmierci Jezusa Niebo było puste, ludzkość musiała w otchłani czekać na Odkupienie.

Ale wróćmy do Ogrodu Oliwnego. Nadejście Judasza na czele kohorty strażników jest dla apostołów jak uderzenie obuchem w głowę, rozprasza resztki ich złudzeń co do ziemskiego królestwa Jezusa oraz ich urządzenia się w nim. To doprowadza ich do wściekłych oskarżeń pod adresem Mistrza, który rzekomo ich „oszukał”, więc rozbiegają się, jak obłąkani szaleńcy, we wszystkie strony i zostawiają Go samego… Iluż to będzie im podobnych w ciągu wieków! Przychodząc do Boga z natarczywymi prośbami, wręcz żądaniami, dotyczącymi ich ziemskiego szczęścia w tej postaci, w jakiej je sobie wymarzyli, do czasu zachowają oni pozory pobożności. Gdy jednak „zawiodą się na Bogu”, który im tego nie da – odwrócą się od Niego, i to niekiedy do tego stopnia, że szatana poproszą o pomoc!

Zanim nadejdzie Judasz z kohortą, zauważmy w Ogrójcu jeszcze inną kategorię ludzi, zadających Jezusowi straszliwe tortury. Chociaż są bardzo liczni, wcale byśmy ich tam nie dostrzegli, gdyby sam Pan ich nam nie wskazał! A uczynił to, dyktując świętej Faustynie praktykę, związaną z ostatnim (9) dniem Nowenny. „Sekretarka Bożego Miłosierdzia” tak to zapisała: „Dziś sprowadź Mi dusze oziębłe […]. One „najboleśniej ranią Serce Moje. Największej odrazy doznała dusza Moja w Ogrójcu od dusz oziębłych. One to były powodem, iż powiedziałem: «Ojcze, oddal ode Mnie ten kielich, jeżeli taka jest wola Twoja». Dla nich jest ostateczna deska ratunku uciec się do Miłosierdzia Mojego”. Dalej Pan Jezus polecił, by Go prosić o to, by względem nich użył „wszechmocy miłosierdzia swego”, a Jego Ojca o ratunek dla nich „przez gorzką mękę Syna i przez trzygodzinne Jego konanie na krzyżu”.

Niestety nie chodzi tu o wielkich zbrodniarzy, tylko o ludzi przekonanych o własnej świętości, a przynajmniej poprawności! To „faryzeusze” wszystkich czasów, ci z pierwszych krzeseł w „synagogach”, przechwalający się dokładnym zachowaniem przepisów, a gardzący „celnikami”, głośno bijącymi się w piersi. Nie wiedzą z czego się spowiadać, gdyż porównują siebie z otoczeniem i wypadają we własnych oczach bardzo dobrze, a swoje ciężkie grzechy usprawiedliwiają… naturą!: „Takim mnie Bóg stworzył – twierdzą – z takimi skłonnościami, więc dlaczego miałby mieć pretensję o to, że idę za nimi?”. Zapomnieli o strasznej karze, która spadła na 5 miast w czasach Abrahama, z Sodomą i Gomorą na czele, za homoseksualizm. Poza tym zastygli w miejscu, nie rozwijają się duchowo, uważają, że Bóg nie powinien więcej od nich oczekiwać. Bóg, który daje im się cały i oczekuje od swoich stworzeń miłości „z całego serca i ze wszystkich sił”, zatrzymuje się przed ich wolnością, a czekając na prawdziwą i pełną ich miłość, cierpi!

Wreszcie kolejne bolesne doświadczenie: pocałunek Judasza, czyniącego narzędziem zdrady ten podniosły gest miłujących się osób. Ponieważ Jezus nigdy nie używał dwuznaczników, nazwanie Judasza „przyjacielem” jest szczere, a więc i jego pocałunek musi bardzo boleć. Boli nawet po zmartwychwstaniu, chociaż rany fizyczne Jezusa już nie są wówczas bolesne! Dlatego prosi Matkę, by swoim pocałunkiem uśmierzyła ten ból, jak czytamy w „Poemacie Boga-Człowieka” Valtorty. Mamy prawo wierzyć, że w podobny sposób Jezus odczuwa ból pocałunków wszystkich „Judaszów”, zarówno duchownych, jak i świeckich, dopuszczających się zdrady nie z powodu słabości – te są ludzką rzeczą – lecz z premedytacją. Miłość zdradzana jest przez tych, od których miała prawo spodziewać się najgorętszej miłości, a doświadczyła nienawiści!

Ale idźmy dalej. Związany i szarpany w różne strony Jezus staje się celem ataków tych, którzy widząc Go bezbronnym i nie odczuwając już przed Nim lęku, wyładowują teraz na Nim swoją nienawiść. W drodze do pałaców Annasza i Kajfasza obrzucany jest gradem kamieni i błota, drwin i przekleństw. Niektóre kamienie, rzucone zbyt zamaszyście, trafiają osoby z Jego otoczenia, więc wyładowują one swoją wściekłość na Więźniu.

W pałacach ogarnia starszyznę żydowską ogromne podniecenie: oto mają w swoich rękach tego, na którego czyhali od tak dawna, przeciwko któremu nieraz chwytali za kamienie i odbywali narady, w jaki sposób Go zgładzić. Ich napięcie rośnie, a sięgnie zenitu na dziedzińcu przed pretorium Piłata, a ostatecznie na Golgocie, która będzie się im jawiła jako szczyt ich tryumfu. Będą tam śledzić z szatańską rozkoszą każdy szczegół agonii Chrystusa, napawając się nim.

Oto teraz, gdy Jezus potwierdził swoje Boże Synostwo, został uroczyście oskarżony przez najwyższego kapłana o bluźnierstwo i uznany za zasługującego na śmierć. Pobity przez rozpasany tłum, zostaje na noc wrzucony do więzienia. W drodze daje spojrzeniem poznać Piotrowi, że wie o jego tchórzliwym zaparciu się Go, które jednak o wiele mniej boli niż Judaszowe, gdyż wypływa z ludzkiej słabości.

Jezus w więzieniu… Byli mistycy, jakby lubujący się w drastycznych opisach Jezusowych tortur fizycznych w ciemnicy, ale czy potrafili przy tym wniknąć w ogrom Jego duchowej męki…? Nie sięgam po ich opisy z kilku względów. Głównie z dwóch powodów: są one na tyle nieprawdopodobne, że wprost sprzeczne z naturą – tak storturowany Jezus nie byłby w stanie unieść krzyża ani wypowiedzieć nawet jednego słowa – a poza tym nie ma na Całunie Turyńskim żadnych śladów takich tortur.

Rano rozpoczyna się bardzo długie, wyczerpujące i upokarzające prowadzanie Więźnia po mieście. Trasa wybierana jest w taki sposób, by jak najwięcej ludzi mogło Go zobaczyć i znieważyć, wyśmiać, obrzucić czym się dało. Dotyczy to również drogi pomiędzy pałacem Piłata i Heroda i z powrotem. Jezus płakał widząc to wcześniej, gdy patrzył na miasto ze zbocza Góry Oliwnej, a teraz musiał sam tego wszystkiego doświadczyć. Cała Jerozolima ze swoimi mieszkańcami, ale też przepełniona ludźmi przybyłymi z daleka na Paschę, miała okazję wyrazić swoją nienawiść i odrzucić Tego, który jeszcze tak niedawno nią wstrząsnął, wskrzeszając Łazarza. Szczytem tego odrzucenia będzie wołanie „Ukrzyżuj! Krew Jego na nas!”
Zanim ten krzyk się rozlegnie, zanim własny naród odrzuci Rabbiego i cudotwórcę z Nazaretu, biorą Go w swoje obroty Rzymianie. Wśród nich znajdą się dwie ważne osoby, które będą próbowały Go ocalić: Piłat ze swoją żoną Klaudią Prokulą. Klaudia nazwie Go Sprawiedliwym i poprosi męża, by „nie czynił Mu niczego złego”, poruszona nocną wizją. Piłat nie znajdzie w Nim niczego zasługującego na śmierć i nabierze przekonania, że postawiony obok zbrodniarza Barabasza, na zasadzie kontrastu może być uwolniony przez swoich rodaków. Spodziewa się, że ubiczowanie Jezusa, na które nie zasługuje, wzbudzi dla Niego litość. Jakże srodze się jednak przeliczy!

Biczowanie… Wierzę Valtorcie, że jego wykonawcami byli dwaj Żydzi, podczas gdy żołnierze Piłata zabawiali się grą w kości. Nie wierzę natomiast Katarzynie Emmerich jako autorce opisu biczowania, znanego nam z filmu „Pasja”, chociaż Katarzyna jest beatyfikowana. Nie wierzę tym bardziej, że na Całunie Turyńskim nie ma śladów tego rodzaju biczów, które ona opisuje, a ponadto biczowanie osoby przywiązanej przodem do słupa wykluczyłoby ciosy, zadawane jej od przodu, poświadczone przez Całun. Nie ma także śladów uderzania Jezusa łańcuchem (co kilka kroków) w drodze na Golgotę. Nasz Pan był tak osłabiony i wycieńczony, że taka tortura natychmiast by Go dobiła! Kościół beatyfikował Katarzynę za świętość jej życia, jednak nie beatyfikował wszystkich szczegółów jej pism. Wystarczy że uznał, iż nie zawierają one niczego przeciwnego wierze i moralności.

Spośród znanych nam mistyków najbardziej wstrząsający opis Biczowania pozostawiła nam św. Faustyna w swoim „Dzienniczku”. Obejmuje on nie tylko torturę sprzed 2000 lat, lecz także tę, którą zadają Jezusowi wszyscy ludzie popełniający grzechy nieczyste, od początku do końca świata. Odkupiciel zniósł w cichości ciosy katów Piłata, lecz bardzo głośno woła i płacze pod uderzeniami innych ludzi. Najgłośniej wtedy, gdy biczują Go ci, co złożyli w zakonie ślub czystości, a w kapłaństwie przyrzeczenie życia w celibacie.
Opis św. Faustyny pobudza mnie zawsze, gdy rozważam drugą tajemnicę bolesną Różańca, do współcierpienia z Jezusem w dzisiejszym świecie. Ludzkość ogarnął dzisiaj jakiś szał nieczystości, i to często najbardziej wynaturzonej i perwersyjnej. Toną w niej już dzieci, a starcy do upadłego faszerują się środkami podniecającymi. Jakże liczne osoby życia konsekrowanego „konsekrują” czyli oddają swoje zmysły nie Bogu, lecz Jego piekielnemu wrogowi, gorsząc tym swoje otoczenie! Wspólników czy wspólniczki grzechu ciągną w otwarte wrota piekła. O nieszczęsny świecie, „ziemi sodomskiej lżej będzie na sądzie niż tobie”! (Mt 11,24). Ile narodów będzie musiało zginąć, ile miliardów ich mieszkańców, by ziemia mogła odrodzić się w czystości i wierności Bogu i Jego przykazaniom?!
Prawie na pewno widok Jezusa ubiczowanego nie wywołałby znanej nam reakcji tłumu na dziedzińcu Piłata, gdyż rany nie były widoczne pod ubraniem. Wywołał ją natomiast inny widok. Oto żołnierze Piłata musieli usłyszeć daną mu w czasie przesłuchania odpowiedź Jezusa: „Tak, jestem Królem”, i postanowili z Niego zadrwić. Chcieli Go ucharakteryzować na króla-pomyleńca, do czego użyli płachty narzuconej na ramiona, cierniowej korony oraz trzciny, zastępującej berło.

Korona cierniowa… Ileż tu niepotrzebnych badań, domysłów, pytań o jej kształt: jak to może być, że tradycja ukazuje ją w postaci wieńca, a Całun Turyński zawiera ślady ran na całej głowie? Może miała więc kształt czepca? – pytają… Co za absurdalny wymysł! Przecież wtedy Pan Jezus nie mógłby w ogóle patrzeć ani mówić, czy też otrzeć twarzy chustą Weroniki. A poza tym żaden król nie nosił na głowie czepca jako korony, więc jak miałby kojarzyć się Jego widok z królem, o co przecież chodziło żołnierzom? Otóż wystarczy zajrzeć do „Poematu Boga-Człowieka” Marii Valtorty, by rozstrzygnąć te wątpliwości: najpierw kolczasty wieniec był za duży i zsunął się na szyję, potem za mały i nie trzymał się na głowie mimo uderzania weń kijem, a dopiero za trzecim razem był dobrze dopasowany. Stąd tyle ran na głowie.
Gdy wyprowadzają Jezusa, rozbawieni żołnierze przyglądają się z daleka, zaciekawieni, jak na Jego widok zareaguje teraz tłum Żydów. Piłat, pokazując Go tłumowi ze słowami „Oto człowiek”, chciał zapewne wzbudzić litość dla Niego. Miało to chyba znaczyć: oto strzęp człowieka, czy to wam nie wystarczy? Nie znajduję w Nim winy, lecz mimo to ukarałem Go w taki sposób, że więcej nie trzeba…! Stało się jednak coś przeciwnego i chyba dla niego niespodziewanego: tłum jakby oszalał, żądając jednogłośnie śmierci Jezusa!
Dlaczego nie spodziewał się tego? Otóż nie mógł chyba wiedzieć, że Jezus już dawno, niemal od początku swej 3-letniej misji, został przez starszyznę żydowską osądzony i skazany na śmierć, jednak nie miała ona żadnej możliwości – i to z różnych względów – wykonania tego wyroku. Między innymi ze strachu przed mocą Wielkiego Cudotwórcy, wskrzeszającego nawet umarłych. Na dziedzińcu Piłata Żydzi czuli się bardzo niepewnie, szeptali między sobą, naradzali się, jak Jezusowi zaszkodzić, a samemu nie ponieść szkody. Byli w niesłychanym napięciu, gdyż nawet w ostatniej chwili Cudotwórca mógł ujawnić swoją moc i nie tylko uwolnić się, ale jeszcze dobrać się do skóry swoim prześladowcom. Wprawdzie pozwolił im się uwięzić, osądzić, pobić, ale przecież krążyły o Nim różne wieści, więc nigdy nie wiadomo, czy nie posłuży się swoimi „czarami”: może uniesie się w powietrze, zniknie, sprowadzi pioruny…?!
Nagle ruch na podwyższeniu. Pełną niepokoju ciszę przecina jak grom Piłatowe „Oto człowiek!” Nie mogą uwierzyć własnym oczom: a więc i wobec Piłata Jezus okazał się słabym, uległym, a nawet bezsilnym – wprost nikim! „Mesjasz” w koronie cierniowej, z kijem w ręku, zalany krwią! Całe ich napięcie pryska, a ich nienawiść sięga zenitu i wyraża się w najgłośniejszym z możliwych krzyku: „Ukrzyżuj go!!!”. Dalsze słowa Piłata, pytanie: „Czy Króla waszego mam ukrzyżować?”, rozwściecza ich jeszcze bardziej. Iluż wśród nich liczyło dawniej na to, że jednak obwoła się królem i poprowadzi ich do walki z okupantem. Niektórzy wprost Go do tego prowokowali…
Tak więc i nienawiść, i upokorzenia gdy wypominał im błędy, i doznane rozczarowanie – wszystko to wyzwoliło z ich piersi ten potworny krzyk: „Ukrzyżuj go!”. Piłatowi ścierpła skóra na myśl, że może być pozbawiony urzędu, uległ więc ich żądaniom. Należy przy tym docenić fakt, że umywając ręce na oczach tłumu, zdobył się na tyle odwagi, by nawet wtedy nazwać Jezusa Sprawiedliwym, a więc i niewinnym, co pozwoliło mu obarczyć odpowiedzialnością za Jego śmierć samych Żydów. W praktyce to właśnie oni wydali wyrok śmierci przez ukrzyżowanie, a Piłat tylko machnął na odczepnego ręką i przypieczętował wyrok, którego wydanie przysługiwało nie Żydom, lecz jemu.
Piłat uznał chyba prawdę zawartą w odpowiedzi na pytanie przesłuchiwanego przez niego Jezusa: „Czy Ty jesteś królem żydowskim?”, skoro kazał wypisać jako tytuł Jego „winy”: „Król Żydów”. Ktoś może powiedzieć: zrobił to, by zadrwić z Niego albo z Jego rodaków… Ja jednak myślę, że mimo wszystko zrobił to szczerze, gdyż „Sprawiedliwy” nie mógł kłamać, tym bardziej, że „narodził się po to, by dać świadectwo prawdzie”, jak sam stwierdził. Upór Piłata przy takiej treści napisu jest tu dla mnie znamienny. Musiał też słyszeć o zapowiedzi zmartwychwstania i brał taką możliwość pod uwagę, skoro wystawił straż. Stwierdził podobno, że gdyby się ono dokonało, na tyle usunie się w cień, że już nigdy nie będzie wybijał denarów z własną podobizną. Słowa dotrzymał, co potwierdza archeologia, przez co możemy go zaliczyć… do świadków zmartwychwstania!

Rozpoczynamy więc z Jezusem drogę krzyżową… W straszliwym upale niesie On krzyż w kształcie jaki znamy (nie belkę!), a właściwie ciągnie go tym ramieniem, na którym on się opiera, wrzynając się w nie coraz głębiej, aż do kości. Wierzę tym mistykom, którzy piszą o tej ranie jako rzadko wspominanej i czczonej, chociaż była bardziej bolesna niż inne, a i sam staram się ją czcić, powołując się na nią przed Ojcem Niebieskim. Koniec dłuższej belki krzyża podskakuje na nierównościach gruntu, co zwiększa i tak już potworny ból i krwawienie tej rany…
W drodze nasz Pan otrzymuje wsparcie od niewiast, pełnych współczucia. Nie jest to grupa przygodnych gapiów, lecz uczennice Jezusa, w większości Rzymianki, zawoalowane, skrzętnie ukrywające swoją tożsamość. Jedna z nich odkrywa na moment swoją twarz, co zmusza rozpoznającego ją żołnierza do rozsunięcia kordonu kolegów i przepuszczenia grupy. Są dobrze przygotowane na to spotkanie: jedna niesie amforę z orzeźwiającym napojem, druga – greczynka Nike, „przechrzczona” poźniej na Weronikę – płótno, które na szczycie pragnęła ofiarować Skazańcowi do osłonięcia bioder po całkowitym obnażeniu, gdyż wiedziała, że zwykle żołnierze rzucają skazańcom brudny gałganek do przewiązania się w pachwinie.
Gdy Nike zobaczyła twarz Jezusa w strasznym stanie, natychmiast użyła tego płótna, by ją otrzeć. Pan sam jej w tym pomógł, wolną ręką przyciskając chustę do swojej twarzy. W tym momencie zapisał na niej jakby „list” pocieszający do swojej Matki, który okaże się dla Niej źródłem wielkiego umocnienia w najtrudniejszych chwilach. Utrwalił w cudowny sposób swój lekki uśmiech, który dzisiaj możemy dostrzec (w układzie lekko rozchylonych warg) na chuście Nike, przechowywanej w Manoppello we Włoszech. Patrzą z niej na nas oczy Człowieka wycieńczonego do ostatka i zbliżającego się do kresu swego życia. Świadczy o tym twardówka (białe pole), widoczna poniżej tęczówki, a zarazem tęczówka prawie w połowie ukryta pod górną powieką, co jest charakterystyczne dla ludzi bliskich śmierci.
Oddając Nike chustę, Jezus dziękuje imiennie niewiastom (Valtorta wymienia tu 9 imion), jak też wypowiada słowa, częściowo znane nam z opisu ewangelistów. Brzmi w nich zapowiedź straszliwej kary, która spotka bogobójczą Jerozolimę, a więc i płaczu matek, których dzieci wtedy zginą. Na koniec prosi niewiasty o modlitwę za Siebie i odsyła je do domu. Valtorta zobaczy potem pięć z nich na szczycie góry.

       W zabójczym upale pochód rusza dalej. Pochylony Skazaniec co jakiś czas przydeptuje własną szatę, zresztą nie może jej nawet widzieć, gdyż zasłania Mu jej widok tablica, zawieszona na szyi. Powoduje to Jego upadki, coraz bardziej bolesne. Wycieńczony, chwieje się na boki, od jednego szeregu żołnierzy do drugiego. Wpadają na pomysł, by przewiązać Jezusa w pasie liną, a jej oba wolne końce powierzyć dwom żołnierzom. Zapobiega to częściowo upadkom, jednak powoduje jeszcze większą mękę: lina zaczepia o krzyż i przez to porusza koronę cierniową, a także wrzyna się w poranione ciało Jezusa.
Wykrwawiony, wycieńczony do ostatka w strasznym upale (słońce pali niemiłosiernie przed nadchodzącą burzą), trawiony gorączką Jezus nie tylko opada całkiem z sił, ale nawet pada na ziemię nieprzytomny. To ostatni już Jego upadek! Żołnierze pomagają Mu wstać, Żydzi natomiast podnoszą krzyk, że przecież ma umrzeć na krzyżu, a nie w drodze! Grożą żołnierzom pięściami, wściekli z tego powodu, że mogą nie być świadkami ukrzyżowania, a więc i nie napastwią się widokiem konającego!

Podjeżdża zaalarmowany setnik i widzi, że Jezus nie dojdzie na szczyt o własnych siłach, więc zaczyna rozglądać się za pomocnikiem. Jego rozkaz zmusza silnego Szymona z Cyreny, wracającego właśnie z synami z pola, do wyręczenia Skazańca w niesieniu krzyża. Tak, do wyręczenia, a nie tylko do pomocy w jego niesieniu, jak to często spotykamy w tekstach Drogi Krzyżowej, a nawet w opisie Męki Cataliny Rivas. Zanim jednak Szymon podejmie okrutny ciężar, następuje spotkanie Syna z Matką…
Przybyła właśnie na to miejsce, prowadzona przez Jana, otoczona tymi niewiastami, które dotrą na szczyt Golgoty. Jezus zauważył Ją nagle, gdy mogła zbliżyć się do Niego dzięki rozkazowi setnika – jeszcze przed chwilą żołnierze, idąc szeregiem, nie pozwalali Jej na to. Całe Jego cierpienie, osamotnienie, bezradność wśród tak strasznych tortur wyraża się w tym jednym słowie: „Mamo…!”. Maryja chwyta się za serce, jakby przebił je miecz, a potem wyciągając ku Synowi ręce woła: „Synu…!”. Te dwa krzyżujące się słowa, zrozumiałe nawet dla najtwardszych serc, wzbudzają wzruszenie. Ulega mu także Szymon Cyrenejczyk, który z litością, bardzo delikatnie, uwalnia Jezusa od ciężaru krzyża. Jezus i Maryja pewno chcieliby wymienić pocałunki, jednak całują się tylko Ich udręczone dusze, po czym przy wściekłych krzykach napierającego tłumu pochód rusza na szyt.
Gdy żołnierze siłą opróżniają szczyt z czekających na nim Żydów, znajduje się na nim nieco miejsca dla niewiast i dla pasterzy, znających Jezusa jeszcze z Betlejem, wiernych Mu do końca. Musieli oni wywalczyć sobie to miejsce, narażając się na wściekłość, drwiny i groźby tłumu. Dołącza do nich pełen litości dla Jezusa Szymon z Cyreny.

Jezus nie przyjmuje napoju – mieszaniny wina z mirrą – podanego przez setnika, za to dwaj pozostali skazańcy piją go chciwie. Teraz rozkaz przynagla wszystkich do rozebrania się do naga. Jezus czyni to bardzo powoli, odrywając ubranie od ran. Nie pozwalają Mu pozostać w spodenkach, które miał na sobie w czasie biczowania, staje więc wobec szydzącego tłumu całkiem nagi, bardzo tym zakłopotany. Bezradnie trzyma w rękach rzucony Mu kawałek szmaty do przewiązania się w pachwinie… Nike to przewidziała, nie ma jej jednak tutaj. Za to Maryja dostrzegła to i natychmiast spieszy z pomocą, podając Synowi długi, delikatny biały welon, który miała na głowie pod ciemnym płaszczem. Jezus owija się nim uważnie i dokładnie. Tak ukazuje nam Go na krzyżu tradycja, choć dzisiaj kwestionowana.

W dobie niesłychanego rozpasania seksualnego nagradzani są pseudoartyści, którzy lubują się w pokazywaniu Jezusa całkiem nagiego. Nawet u szanowanego kapłana spotkałem taką podobiznę, a na moje słowa wyrażające zdziwienie odpowiedział, że nie będzie poprawiał „artysty”… Po kilku latach kapłan ten bardzo pobłądził. Kto wie, czy w ten sposób szatan nie osłabił jego morale i nie przyzwyczaił do „podziwiania piękna” stworzenia, natury, tak męskiej jak i kobiecej? Takich współbraci mógłbym zachęcić do tego, co sam owocnie praktykuję: proszę Matkę Najczystszą, by w chwilach pokus okryła mnie welonej swojej czystości.
Jezus obnażony… Dopiero teraz tłum widzi ze wszystkich stron Jego ciało, straszliwie zmaltretowane przez biczowanie, upadki i inne kontuzje w drodze. Jest to okazją do wielu szyderstw, nazywają Go „szmatą bezsilną i odrażającą”. Gdy kontemplujemy Jego rany, widoczne na Całunie Turyńskim, pomyślmy, że raniony był także słowami tryumfujących wrogów, przebijającymi boleśnie Jego duszę.

Maria Valtorta widzi, podobnie jak przy biczowaniu, że czterej kaci krzyżujący skazańców to bardzo okrutni Żydzi. Przystępują do Jezusa po ukrzyżowaniu dwóch łotrów. Z Nim nie mają takich problemów jak z nimi, opierającymi się ze wszystkich sił: kładzie się posłusznie jak Mu kazano. Dalej posłużę się słowami włoskiej wizjonerki.
„Dwóch oprawców siada Mu na piersiach, żeby utrzymać Go nieruchomo. Myślę o ucisku i cierpieniu, jakie musi odczuwać pod ich ciężarem. Trzeci bierze Go za prawe ramię […] i za czubki palców. Czwarty ma już w ręce długi ostry gwóźdź […]. Przykłada go do przegubu i uderza po raz pierwszy. Jezus, który miał zamknięte oczy, wydaje okrzyk i kurczy się pod wpływem najwyższego bólu […]. Gwóźdź przenika i przerywa mięśnie, żyły, nerwy, kruszy kości… Maryja odpowiada na krzyk swego torturowanego Syna jękiem, który ma w sobie coś ze skargi podrzynanego baranka, i zwija się, jak złamana, obejmując głowę rękoma. Jezus, aby Jej nie dręczyć, już więcej nie krzyczy. Trwają uderzenia, systematyczne, okrutne, żelazo w żelazo, a pomyślmy, że pod spodem przyjmują je żywe członki”.

To tylko początek szczegółowego opisu tego, co działo się na Golgocie. Od tego miejsca zajmuje on w „Poemacie Boga-Człowieka” aż 25 stron i kończy się zejściem pochodu z ciałem Jezusa do grobu w ogrodzie Józefa z Arymatei u podnóża góry. Samo streszczenie w punktach zajmie mi sporo miejsca.
– Lewa z kolei ręka przebita zostaje w środku dłoni, gwóźdź przecina ważne nerwy, paraliżuje palce. Jezus już nie krzyczy, tylko wydaje chrapliwy jęk.
– Mały klin – podpórka pod stopy – jest za nisko, więc ciągną Jezusa za kostki. Odruchowo na widok dwa razy dłuższego i grubego gwoździa podkurcza nogi, więc kaci siadają na Jego kolanach. Przybicie obu stóp jednym gwoździem jest trudne i trwa bardzo długo, próby są powtarzane. Rozlega się ochrypły jęk Maryi, która za każdym uderzeniem młota pochyla się coraz bardziej, jakby w Nią uderzał.
– Nowe przerażające cierpienie Jezusa: krzyż wleczony do dołu dwa razy wyślizguje się z rąk katów, a w dole chwieje się na wszystkie strony. Wreszcie umocowany zostaje kamieniami. Krew obficie spływa z ran zadanych gwoźdźmi.
– Maryja otrzymuje pozwolenie setnika na podejście do krzyża razem z Janem, którego Rzymianie biorą za Jej syna. Staje w takiej odległości, by być widzianą przez Jezusa.
– Mamy tu opis zachowania żołnierzy, obojętnych na wszystko (z wyjątkiem setnika) oraz tłumu, który drwi, bluźni, ciska kamieniami, grozi zabiciem także Łazarza.
– Dialog dwóch ukrzyżowanych łotrów, częściowo znany nam z Ewangelii.
– Opis męczarni Jezusa: krwawienie ran, drżenie ciała, przekrwienie, duszenie się. Nie może zawisnąć na ramionach i odciążyć nóg, gdyż korona cierniowa wbija się mocniej w głowę.
– Opis nawracania się skruszonego łotra Dyzmy. Płacze on na wspomnienie swojej matki i zadanych jej cierpień, wreszcie zdobywa się na wstrząsającą prośbę: „Matko, w imię Twego umierającego Syna proszę, módl się za mnie!”. A potem słowa, których początek znamy: „Panie, wspomnij na mnie, gdy będziesz w swoim królestwie. Ja słusznie tu cierpię, okaż mi jednak miłosierdzie i daj mi pokój poza tym życiem. Jeden raz słyszałem Cię jak przemawiałeś, lecz odrzuciłem Twe słowo. Teraz się nawracam. Z moich grzechów nawracam się przed Tobą, Synu Najwyższego. Wierzę, że przychodzisz od Boga. Wierzę w Twoją moc i miłosierdzie. Chrystusie, przebacz mi w imię Twej Matki i Twego Najświętszego Ojca”. Usłyszawszy zapewnienie Jezusa: „Mówię ci, dziś będziesz ze Mną w Raju” – uspokaja się i powtarza jakby akt strzelisty: „Jezu Nazareński, królu Żydów, miej litość nade mną… Ufam Tobie… Wierzę w Twoje Bóstwo”.
– Zanim Jezus odezwie się do łotra, wypowiada zdanie: „Ojcze, wybacz im, bo nie wiedzą co czynią!”.
– Opis złowrogich chmur, wśród nich ciemnego stożka (jakby trąby powietrznej), zatrważającego zielonawego światła, wichru.
– Aby lepiej widzieć w tym przerażającym, zanikającym świetle, Maryja podchodzi bliżej. Wtedy Jezus pochyla głowę i mówi do Niej: „Niewiasto, oto syn Twój”, a do Jana: „Synu, oto twoja Matka”. Maryja z trudem powstrzymuje się od płaczu, jednak łzy same płyną po Jej policzkach.
– Pojawiają się Józef i Nikodem. Żądają pozwolenia na podejście bliżej jako „przyjaciele Chrystusa”, podając setnikowi sakiewkę i pismo-przepustkę. Odpowiedzią na to jest wściekłość tłumu, kąśliwe uwagi, wymiana zdań.
– Pół strony zajmuje Valtorcie opis męczarni Jezusa na krzyżu. Pojawiają się tężcowe skurcze, a twarz przechodzi od barwy czerwonej do zielonkawej.
– Jezus słabnie, drży, osuwa się. Na Jego wyszeptane: „Mamo…” Maryja wyciąga do Niego ręce. Za chwilę, na widok Jego bezwładnego zwiśnięcia, krzyczy: „On umarł!”.
– „To niemożliwe!” – wrzeszczą Żydzi, ciskając w Jezusa gradem kamieni i brył ziemi. Chyba trafili, gdyż odzyskuje przytomność. Wije się z bólu, szukając ulgi, jednak każda pozycja Mu go zadaje.
– Nagle Jezus prostuje się, jakby był człowiekiem zdrowym; rozgląda się, a potem ku niebu niskiemu, zamkniętemu i całkiem ciemnemu, pokonując siłą woli opór ciała, kieruje głośny okrzyk: „Boże mój, Boże, czemuś Mnie opuścił?!” (Eloi, Eloi, lamma sebakteni!). „To agonia Wielkiej Ofiary, samotna, całkowita, okrutna, nawet nadprzyrodzenie okrutna – pisze Valtorta. Musi czuć że umiera, i to w całkowitym opuszczeniu przez Niebo […]. Uczucie to jest bardziej krzyżujące niż sam krzyż, bardziej budzące rozpacz niż wszelka tortura. I to jest końcowa udręka, która przyśpiesza śmierć. Wyciska bowiem z porów ostatnie krople krwi, miażdży ostatnie włókna serca”.
– Odpowiedzią tłumu są drwiny, śmiech, demoniczne krzyki. Ciemność pochłania wszystko prócz szczytu: miasto, nawet zbocza Golgoty. W Jezusa uderza gwałtowny zimny wiatr niosący pył. Dochodzi Jego bolesny głos: „Pragnę…”
– Żołnierz macza gąbkę w tym samym kwaśnym winie z żółcią, które otrzymali skazańcy przed ukrzyżowaniem, nakłada ją na trzcinę i podaje Jezusowi. Z początku chciwie ssie, ale potem odwraca głowę ze wstrętem, pewno napój rani Jego poranione i spękane wargi.

Pan Jezus pokutował za wszystkie grzechy, co uwidoczniło się w poszczególnych rodzajach przebytych tortur i cierpień. Mówię alkoholikom i upijającym się, że za nich wyrzekł się napoju, i to wg Valtorty aż czterokrotnie: kubka wina, podanego Mu przez setnika na moment przed wzięciem na siebie krzyża, napoju przyniesionego w amforze przez niewiasty, a na Golgocie dwukrotnie wina zmieszanego z mirrą. Wprawdzie tradycja mówi tu najczęściej o occie, który może się nam kojarzyć z okrutną torturą, jednak było to wino z gorzką mirrą. Podanie go wraz z gąbką nie było więc zadawaniem udręki, lecz aktem łaski i wyrazem współczucia.
– Oddech Jezusa, coraz bardziej dyszący i przerywany, podobny do rzężenia, co jakiś czas przerywany jest atakiem dotkliwego kaszlu. Teraz ma miejsce cichy jak szept dialog. Na dziecięcą skargę, wołanie: „Mamo…!” odpowiedzią jest szept Maryi: „Tak, Mój Skarbie, jestem tutaj”. „Mamo, gdzie jesteś? Nie widzę Cię już. Czy Ty też Mnie opuściłaś…?” „Nie, nie, Synu, Ja Cię nie opuszczam! Mama jest tutaj… i jedyną Jej męką jest to, że nie może podejść tam gdzie jesteś…” I cisza…
– W całkowitej już ciemności padają słowa Jezusa: „Wszystko jest wykonane!”.
– Po nich słychać coraz rzadsze Jego oddechy, rzężenia, którym towarzyszy głośny płacz niewiast oraz napięte milczenie tłumu, chciwie łowiącego każdy dźwięk.
– Nasz Pan z nieskończoną słodyczą mówi: „Ojcze, w Twoje ręce oddaję ducha Mego…”.
– Trzy przerażające skurcze targają całym ciałem, jakby miały je zerwać z krzyża.
– Nagle powietrze przeszywa niespodziewany donośny głos, ostatni okrzyk, który jest pierwszą sylabą słowa: „Mamo!”.
– Głowa opada na pierś, nieruchome ciało pochyla się do przodu, zwisa, i tak już pozostaje. Skonał…
– Niebo (poprzecinane mnóstwem błyskawic i poruszone trąbą powietrzną) i ziemia (trzęsąca się) trzykrotnie reagują w ten sposób na bogobójstwo. Przerażony tłum Żydów rzuca się do bezładnej ucieczki.
– Maryja trzykrotnie woła „Jezu!”, a widząc w świetle błyskawicy Jego zwisające bezwładnie ciało, wydaje okrzyk: „Mój Synu! Mój Synu! Nie mam już Syna!”
– Niewiasty płaczą. Żołnierze dzielą się swoimi uwagami, przeżyciami. Józef i Nikodem chcą otrzymać ciało Jezusa, lecz setnik wysyła ich z tym do Piłata.
– Gdy niewiasty zajęte są załamaną Maryją i stoją tyłem do krzyża, setnik Longin otwiera włócznią bok Jezusa ze słowami: „To naprawdę był Sprawiedliwy!”. Widzi to tylko Jan. Widzi także, dwa tysiące lat później, Maria Valtorta: „Z rany sączy się wiele wody i zaledwie strużka krwi, która już krzepnie. Sączy się – powiedziałam. Zaledwie bowiem wydobywa się przez wyraźne cięcie, które pozostaje nieruchome”. Trudno więc mówić tu o „wytryśnięciu”, dlatego lepiej w modlitwie, przekazanej przez Pana Jezusa św. Faustynie, użyć słowa „wypłynąć”: „O Krwi i Wodo, któraś wypłynęła z Serca Jezusowego jako zdrój Miłosierdzia dla nas – ufam Tobie”.

Może kogoś dziwić, że święty Jan jako świadek z Golgoty tak mocno w swojej Ewangelii akcentuje to zdarzenie, aż dwukrotnie zapewniając o prawdziwości swojego świadectwa… Musi chodzić mu o coś więcej niż tylko o potwierdzenie się proroctwa z Księgi Wyjścia (12,46), dotyczącego zakazu łamania kości baranka paschalnego, chociaż i to jest niewątpliwie bardzo ważne. Może w tym być chęć zwrócenia naszej uwagi na skutki Chrystusowej ofiary.

Oto Odkupienie dokonało się. Bóg Ojciec przyjął ofiarę Syna i otworzył ludzkości Niebo. Syn, szczęśliwy z tego powodu, natychmiast zstępuje do otchłani, w której czekali Adam i Ewa oraz wszyscy ich potomkowie godni Nieba. Wodą z przebitego boku (serca) udziela im Chrztu, i oto wszyscy oni, prowadzeni przez aniołów, po raz pierwszy zaludniają Niebo. Są zbawieni, zanurzeni w wiecznym szczęściu. Dzieło Odkupienia znalazło tu swoje przedłużenie w dziele Zbawienia – na oba musieli czekać, niektórzy od początku świata.
Jezus jako „Pośrednik między Bogiem a ludźmi” w swojej odkupieńczej i zbawczej ofierze zwrócony jest w dwóch kierunkach: ku Ojcu i ku ludzkości. Podobnie „dwukierunkowe” jest przymierze, zawarte w Jego Krwi. Ojciec odstępuje od swojej sprawiedliwości, która nakazywała Mu dotychczas zamykać Niebo, a zapełniać Otchłań, a w jej miejsce okazuje ludzkości swoje nieskończone miłosierdzie, otwierając jej drogę do Nieba (bezpośrednią lub przez czyściec, który w tym momencie zaistniał, ewentualnie przez otchłań jako miejsce oczekiwania na chrzest). Natomiast odkupiona ludzkość zaczyna przez Chrystusa, zasiadającego na prawicy Ojca, składać Ojcu wszystkie modlitwy i ofiary miłości. Ich szczytem jest zawsze Msza święta. Całe Ciało Mistyczne Jezusa podąża za Nim jako za swoją Głową przez ziemię do Domu Ojca, w którym każdy z członków ma swoje mieszkanie, zdobyte przez ofiarę Jezusa.

Wypływające z rany Krew i Woda – świadczące o śmierci Jezusa – stają się od tej chwili narzędziem zbawiania wszystkich, którzy zechcą przyjąć tę łaskę zbawienia. Odkupienie dokonało się, a zbawianie ludzi będzie trwało aż do Sądu Ostatecznego. W Chrystusowym Odkupieniu mogła wziąć udział tylko i wyłącznie Maryja jako niepokalanie poczęta, a więc nie potrzebująca odkupienia (poza Nią nie ma i nie będzie „współodkupicieli”), natomiast w zbawianiu bierze udział cały Kościół wraz ze swoją Głową. I musi tu wykazać się jak największą aktywnością, zgodnie ze znanym powiedzeniem: nasze odkupienie dokonało się bez nas, ale nie zbawienie. Aby zostać zbawionym, trzeba dać ze siebie wszystko.
Do Odkupienia jako pojednania ludzkości z Ojcem wystarczyła ofiara Jezusa, jednak do zbawienia ona nie wystarczy, czego nie rozumieją niektórzy teologowie! To dlatego święty Paweł pisze (Kol 1,24): „Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół”. Zbawianie to całe dzieło Kościoła, z szafarstwem sakramentów i ewangelizacją zleconymi przez Jezusa. Jednak nie można w tym dziele niedoceniać codziennego krzyża, ofiary każdego z członków, przez którą stają się oni „królewskim kapłaństwem”, a zarazem „współzbawicielami” jako członkowie Ciała Mistycznego, zjednoczonego ze swoją Głową Chrystusem.

Pan Jezus nazwał sakrament Pokuty „trybunałem swojego Miłosierdzia”. Odnoszę wrażenie, że wielu do niego przystępujących nie ma zbyt wielkiej świadomości tego, w czym uczestniczą. Gdy zaczynają spowiedź od zwrotu „Proszę Księdza…”, robi mi się przykro. Przecież to nie ma być jakaś rozmowa ludzi, lecz przyjście grzesznika na Golgotę, pod krzyż Jezusa, pod spływającą na jego głowę Krew. Przychodzi po to, by w tej Krwi się zanurzyć i obmyć, ale także z żalem ucałować Rany, zadane swemu Panu własną ręką. By przeprosić i obiecać, że będzie się starać nie ranić Go więcej. Wprawdzie nie może zagwarantować całkowitej poprawy – wszyscy jesteśmy tak bardzo słabi i zawodni – ale musi obiecać, że będzie się starać o nią ze wszystkich swoich sił, wsparty Bożą łaską. Ma postanowić, że gdyby tę łaskę utracił – nie będzie żył miesiącami w grzechu ciężkim, lecz jak najszybciej wróci do konfesjonału, gdyż życie w grzechu jest o wiele gorsze niż samo popełnienie go! Gdy to wszystko dokonuje się w sercu grzesznika, mogę wyciągnąć nad jego głową rękę i nakreślić krzyż. Mistyczny Krzyż z Golgoty, zakrwawiony, lecz promieniejący łaską! Gdy jednak grzesznik nie wypełni warunków tego sakramentu: brakuje mu żalu i mocnego postanowienia poprawy – wprawdzie (nie wiedząc o tym) wypowiem słowa rozgrzeszenia, lecz Bóg nie może mu go udzielić!
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami. I Ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami…

ks. Adam Skwarczyński
R., 5 sierpnia 2018, w przyszłe święto Boga Ojca.

Pobierz PDF: JAK ROZWAŻAM ODKUPIEŃCZĄ OFIARĘ JEZUSA

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Wydarzenia i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

20 odpowiedzi na „Ks. Adam Skwarczyński: Jak rozważam odkupieńczą ofiarę Jezusa Chrystusa

  1. wobroniewiary pisze:

    Do codziennego odmawiania przez niewolników NMP:

    Ja, N…, grzesznik niewierny, odnawiam i zatwierdzam dzisiaj w obliczu Twoim śluby Chrztu Św. Wyrzekam się na zawsze szatana, jego pychy i dzieł jego, a oddaję się całkowicie Jezusowi Chrystusowi, Mądrości wcielonej, by pójść za Nim, niosąc krzyż swój po wszystkie dni życia.
    Bym zaś wierniejszy Mu był, niż dotąd, obieram Cię dziś, Maryjo, w obliczu całego dworu niebieskiego za swą Matkę i Panią. Oddaję Ci i poświęcam jako niewolnik Twój, ciało i duszę swą, dobra wewnętrzne i zewnętrzne, nawet wartość dobrych moich uczynków, zarówno przeszłych, jak obecnych i przyszłych, pozostawiając Ci całkowite i zupełne prawo rozporządzania mną i wszystkim bez wyjątku co do mnie należy, według Twego upodobania, ku większej chwale Boga w czasie i wieczności.

    Módlmy się za siebie nawzajem, przyzywając opieki św. Michała Archanioła

    Święty Michale Archaniele wspomagaj nas w walce a przeciw niegodziwości
    i zasadzkom złego ducha bądź naszą obroną. Oby go Bóg pogromić raczył, pokornie o to prosimy, a Ty wodzu zastępów anielskich, szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą, mocą Bożą strąć do piekła Amen!
    Święty Michale Archaniele, który w brzasku swego istnienia wybrałeś Boga i całkowicie oddałeś się spełnianiu Jego świętej woli. Wstaw się za mną do Stwórcy, abym dzisiaj, za Twoim przykładem, na początku nowego dnia, otwierając się na działanie Ducha Świętego, w każdej chwili dawał się Bogu, wypełniając z miłością Jego świętą wolę. Niech razem z Tobą wołam bez ustanku: Któż jak Bóg! Przez Chrystusa Pana naszego. Amen

  2. Maggie pisze:

    Bóg zapłać, czytając księdza … byłam we łzach i na Golgocie.
    Boże, bądź miłościw grzesznej duszy mojej.
    ❣️🙏🏻❣️

  3. Martyna pisze:

    Drodzy, chciałam Was poprosić o modlitwę, w nocy wymiotowałam, więc dziś postanowiłam nie brać leków… Jestem sama z Emilka, Mąż jest w pracy do 14… Żebym sobie poradziła, po prostu…

    Dziękuję.

  4. tu MariaPietrzak pisze:

    ***
    Bardzo dobra nauka na Dzień Przemienienia Pańskiego !
    Przypomnienie , kto jest uczniem …. otóż ten , który idzie za Panem !
    Święta Teresa od Dzieciątka Jezus , ktora tą lekcje przerobiła, upomina :
    „By żyć miłością, nie w Taboru chwale
    Stawiać nam trzeba przybytki na ziemi,
    Lecz za Jezusem mężnie i wytrwale
    Wciąż postępować śladami krwawymi.
    W niebie spoczynek czeka na mnie błogi –
    Tu, krzyż jedyną moją szczęśliwością,
    Patrząc na niego, jako na skarb drogi,
    Żyję miłością”!

    / bez złudzeń i mamideł , nie wiele dróg , lecz jedna , Krzyżem znaczona Droga , która zmiecie wroga i odmieni …. oblicze ziemi, tej ziemi ….

    🎵 Słuchaj Jezu jak Cię błaga lud , słuchaj , słuchaj , uczyń z nami cud !
    Przemień o Jezu smutny ten czas , o Jezu , przyjdź!
    I przemień nas !!!
    Zajrzyj do mego domu, Panie ….

  5. Klaudia pisze:

    O mój Jezu przebaczenia i miłosierdzia przez zasługi Twoich Swiętych Ran i Twej Przenajświętszej Krwi.

  6. tu MariaPietrzak pisze:

    Ma Ksiądz racje , wielu ludzi ma problemy ze zrozumieniem istoty spowiedzi . Może stad i lekceważenie tego Trybunału Miłosierdzia ?
    Nie wszyscy czytają mistyków . Może należałoby więc poszerzyć katechezę, jakiś akapit ze starego modlitewnika !? Doskonale teksty o spowiedzi pozostawił ksiądz Sopocko . Podręczniki katechezy nie sa bogate pod tym względem … jakieś skróty , bez głębi . Widziałam u dzieci . Potem te dzieci stojąc w ogonku do spowiedzi nie ubolewają , a dobrze igrają ! Pamiętam siostrę zakonną , Angele , ktora palcem pogroziła , upomniała … Ale takich sióstr dziś niewiele ! Wszyscy uśmiechnięci .
    Pamiętam kolegę , który po spowiedzi pytał … „co ten Ksiądz chciał ? Pytał , czy mam poczucie winy” ?
    On jeszcze nie wiedział , ze nic tak nie łamie naszej hardości jak cierpienie i choroba , że post łamie buntownika !
    Wtedy łzy skruchy strumieniem płyną …
    Gdyby … jak Ksiądz pisze , człowiek zdawał sobie sprawę co ma miejsce podczas spowiedzi świętej , jaki tam Doktor przyjmuje i jakie cuda w człowieku dokonuje , Kapłani nie mieliby czasu na wypoczynek !
    A gabinety odnowy i poczekalnie psychologów i psychiatrów byłyby puste !!!
    Nie jest to przytyk , ale proszę popatrzeć z jakim pietyzmem każdy chwali swoje … Ile reklam , ile rozklejanych afiszy na ścianach rozklejanych , a o owocach spowiedzi Świętej, o owocach Mszy świętej , o owocach Komunii świętej …
    Niewiele .
    Jest potrzeba przemiany i postawienie akcentu na rzeczy istotne .
    Te , które dają Zycie Wieczne !
    Dziękuję Ksiedzu , Ksiądz nam zawsze oczy otwiera i inspiruje !!!

  7. tu MariaPietrzak pisze:

  8. Ania pisze:

    Dopuszczalność antykoncepcji, rozwodnicy i protestanci u Stołu Pańskiego, pozytywna ocena homoseksualizmu – wszystkie te błędy wyrastają ze wspólnego korzenia. Niemiecka rewolucja wcielana w życie od 1968 roku została w ostatnich latach usankcjonowana – zupełnie wbrew nauczaniu Kościoła, w tym świętego Jana Pawła II

  9. Ania pisze:

    Charyzmatyczny kapłan skończy w tym roku 79 lat. We Wrocławiu niewiele osób nie wie, kim jest. Dlaczego? Bo ks. Stanisław Orzechowski poruszył wiele pokoleń i stał się żywą legendą. Czas, by poznała go cała Polska.

  10. Robert pisze:

    Bardzo dziękuję za Księdza refleksje. Dla mnie były w samą porę.

  11. Dorota pisze:

    Nich Bóg Błogosławi książę Adamie za ten wpis… 💝 Wielka to nauka dla nas…

  12. A. pisze:

    Bóg zapłac ks.Adamowi za naborzęństwo pierwszo sobotnie u ks.w kaplicy ,za niedzielną mszę św.w dniu Boga Ojca .Ks.Adam bardzo jasno przedstawił niedzielę Boga Ojca .Dziękuję za dzisiejszy pouczający wpis Ks.A.Prosimy o dalsze wpisy.

  13. wobroniewiary pisze:

    PRZEMIENIENIE PAŃSKIE „POEMAT BOGA-CZŁOWIEKA” M. Valtorta:
    Jan trwa w pozycji siedzącej. Obserwuje Nauczyciela. Jednak spokój miejsca, świeży wietrzyk, cisza, zmęczenie pokonują i jego. Głowa opada mu na pierś, a powieki na oczy. Nikt jednak nie śpi głęboko. Ogarnęła ich tylko letnia senność. Budzi ich żywy blask, przysłaniający jasność słońca. Rozszerza się on i wnika nawet pod zieleń krzewów i drzew, pod którymi się znajdują. Zaskoczeni apostołowie otwierają oczy i widzą przemienionego Jezusa. Jest teraz taki, jakiego widzę w wizjach Raju, oczywiście bez Ran i bez sztandaru krzyża. Podobieństwo widać w majestacie Jego twarzy i ciała. Podobna jest też jasność i Jego odzienie. Ciemna czerwień szaty zamieniła się w diamentową i perłową niematerialną tkaninę. Tak jest ubrany w Niebie. Jego twarz to słońce, które wydziela światło syderalne, lecz bardzo intensywne. Jego szafirowe oczy błyszczą nim. Wydaje się jeszcze wyższy, jakby chwała powiększyła też Jego wzrost. Trudno mi określić, czy ta jasność, która czyni fosforyzującym nawet płaskowyż, pochodzi tylko od Niego, czy też Jego własny blask miesza się całkowicie ze światłością, jaką skupił na Swoim Panu Wszechświat i Niebiosa. Wiem tylko, że jest to coś nie do opisania. Jezus stoi teraz. Wydaje mi się nawet, że unosi się ponad ziemią. Pomiędzy Nim bowiem a zielenią łąki znajduje się rodzaj świetlistej pary: przestrzeń będąca wyłącznie światłością. Wydaje się, że Jezus stoi na niej. Jest ona jednak tak intensywna, że mogę się mylić. Nie potrafię dojrzeć zieleni trawy pod stopami Jezusa. Może to być spowodowane tą silną światłością. Wibruje ona i faluje. Przypomina mi to zjawisko obserwowane niekiedy w czasie pożarów. Fale te mają kolor biały, rozżarzony. Jezus pozostaje z twarzą uniesioną ku niebu i uśmiecha się do tego, co widzi, a co Go tak przemienia. Apostołów ogarnia strach. Wołają Jezusa, gdyż wydaje się im, że to nie jest ich Nauczyciel, tak jest przemieniony. «Nauczycielu! Nauczycielu!» – wołają Go cicho, głosami zatrwożonymi. On ich nie słyszy. «Jest w ekstazie – mówi Piotr, cały drżący – Cóż On może widzieć?» Trzej apostołowie wstali. Chcieliby podejść do Jezusa, ale brak im śmiałości. Blask tymczasem wzrasta jeszcze bardziej, gdyż dwa płomienie zstępują z Nieba i stają po bokach Jezusa. Zatrzymują się na płaskowyżu. Otwiera się ich osłona i wychodzi z nich dwóch mężów, dostojnych i promiennych. Jeden – starszy, o spojrzeniu przeszywającym i poważnym, z długą brodą rozdzieloną na pół. Z jego czoła wychodzą jakby dwa świetliste promienie. Jest to dla mnie znakiem, że to Mojżesz. Drugi mężczyzna jest młodszy, szczupły, brodaty i zarośnięty, podobnie jak Chrzciciel. Jest do niego zresztą podobny wzrostem, wychudzeniem, budową ciała i powagą. Światło Mojżesza, jak u Jezusa, jest olśniewająco białe – szczególnie z powodu promieni na czole. To zaś, które promieniuje z Eliasza, przypomina żywy płomień słońca. Dwóch proroków przyjmuje postawę pełną szacunku wobec ich wcielonego Boga. Choć Jezus rozmawia z nimi życzliwie, nie porzucają swej uniżonej postawy. Apostołowie upadają na kolana. Drżą. Twarze ukryli w dłoniach. Chcieliby patrzeć, lecz boją się. W końcu Piotr zaczyna mówić: «Nauczycielu! Nauczycielu! Posłuchaj mnie.» Jezus kieruje spojrzenie na Swego Piotra. To go ośmiela, więc mówi dalej: «To piękne być tu z Tobą, z Mojżeszem i Eliaszem. Jeśli chcesz, ustawimy trzy namioty: dla Ciebie, dla Mojżesza i dla Eliasza. I zostaniemy tutaj, żeby wam usługiwać…» Jezus patrzy na niego ponownie i uśmiecha się jeszcze bardziej. Spogląda też na Jakuba i na Jana spojrzeniem napełniającym ich miłością. Także Mojżesz i Eliasz patrzą uważnie na nich trzech. Oczy im błyszczą. Wygląda to tak, jakby promienie przenikały serca apostołów. Nie ośmielają się już nic powiedzieć. Milczą, przerażeni. Wydają się oszołomieni i zaskoczeni. W pewnej chwili zasłona – która nie jest ani obłokiem, ani mgłą, ani promieniowaniem – otacza i oddziela Trzech [ukazujących się] w chwale. Ta zasłona jest jeszcze bardziej jaśniejąca niż poprzednia, która ich wcześniej otaczała. Ukrywa ich przed oczyma trzech [apostołów]. Rozlega się Głos potężny i harmonijny. Dźwięczy i napełnia całą przestrzeń. Trzech apostołów upada, z twarzami przy ziemi. «Oto Mój Syn Umiłowany, w którym mam upodobanie. Słuchajcie Go.» Piotr leży już całkiem na ziemi i woła: «Miłosierdzia dla mnie, grzesznego! To Chwała Boga zstępuje!»

    http://voxdomini.pl/publikacje/mp3/m-valtorta-poemat-boga-czlowieka-kpl-mp3/

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s